Slimme mensen moeten meer kinderen krijgen

In een land waar door het naziverleden altijd gevreesd wordt voor discriminatie, doorbreekt Thilo Sarrazin een groot taboe door te stellen dat de integratie van moslims is mislukt.

Buiten staan demonstranten tegen hem te joelen, binnen beantwoordt Thilo Sarrazin met uitgestreken gezicht en in kalme bewoordingen vragen over zijn boek Deutschland schafft sich ab, Duitsland schaft zichzelf af; een werk dat de gemoederen danig bezighoudt. Het doorbreekt een taboe dat in andere landen allang is doorbroken, maar in de Bondsrepubliek steeds heeft standgehouden: dat van een volgens Sarrazin falend immigratiebeleid en de mislukte integratie van moslims.

Sarrazin (65) is oud-wethouder van financiën van Berlijn. Hij is jarenlang een hoge ambtenaar geweest en is nu lid van de raad van bestuur van de Duitse centrale bank, de Bundesbank. Een keurige oudere man met een ronde bril, grijs haar en een borstelsnor. Hij heeft zijn werkzame leven in dienst van de staat gesteld. „Dan is het geen wonder dat je van die staat gaat houden”, zegt hij haast verontschuldigend.

Sarrazin heeft naar eigen zeggen altijd naar de waarheid gezocht. En hij is bezorgd over Duitsland. Nu heeft hij als resultaat van die zoektocht zijn magnum opus geschreven, een 453 pagina’s tellend boekwerk boordevol teksten, tabellen en grafieken. Kern van dit controversiële boek is, in Sarrazins woorden, dat alle culturele en economische problemen met integratie „geconcentreerd zijn bij de vijf tot zes miljoen moslims in Duitsland”.

Uitlatingen als deze liggen gevoelig omdat ze meestal direct of indirect geduid worden tegen de achtergrond van het naziverleden. Immigranten en hun nazaten worden door de Duitse politiek met fluwelen handschoenen aangepakt, uit vrees voor discriminatie; de grootste schande tijdens de nationaal-socialistische jaren onder dictator Adolf Hitler.

Niet iedere nieuwkomer is gelijk, luidt Sarrazins stelling. Bij immigranten uit Oost-Europa, India, China of Vietnam „zijn geen integratieproblemen die langer duren dan één generatie”. Hij noemt ze „een economische, culturele en maatschappelijke verrijking voor Duitsland”.

Ander hoofdthema waarmee Sarrazin de publieke opinie heeft geconfronteerd, is dat het aantal autochtone Duitsers door de vergrijzing snel kleiner wordt en dat alleen moslims veel kinderen krijgen. Die zijn volgens hem minder intelligent, „waardoor niet alleen sprake is van een kwantitatieve maar ook een kwalitatieve achteruitgang van onze bevolking”. Slimme mensen moeten volgens hem meer kinderen krijgen „voordat het te laat is”.

Het tumult over zijn boek was compleet toen Sarrazin afgelopen weekend in een interview zei dat alle Joden „een bepaald gen” delen. Uit een toelichting op die uitlating blijkt dat hij dit positief heeft bedoeld: Joden zijn volgens hem intelligente mensen en als bevolkingsgroep hebben de Joden door de eeuwen heen Duitsland beter gemaakt. Maar Michel Friedman, oud-vicevoorzitter van de centrale raad van Joden, reageert furieus. Hij zegt desgevraagd: „Het is 65 jaar en langer geleden dat in ons land voor het laatst werd gesproken over een Joods-genetische identiteit. Dat Sarrazin dit nu weer doet, diskwalificeert hem definitief als serieus te nemen schrijver en politicus”.

Thilo Sarrazin haalt in zijn boek de Nederlandse wetenschapper en hoogleraar Paul Scheffer aan. Hij noemt ook Pim Fortuyn. De vraag luidt: ziet hij zichzelf als de Geert Wilders van Duitsland? Met lichte ironie zegt hij: „Ik bewonder het blonde haar van Geert Wilders”. Dan serieus: „De gevestigde politieke partijen, in Duitsland de grote volkspartijen als CDU en SPD, moeten problemen in de samenleving tijdig signaleren en oplossen. Maar dat gebeurt niet. Bij geen andere groep immigranten is de criminaliteit en het aantal uitkeringstrekkers zo hoog als bij de moslims; geen andere Europese religie dan de islam treedt zo uitdagend op; geen andere groep dan de moslims legt zoveel nadruk op z’n anders zijn in het publieke domein, in het bijzonder door de kleding van vrouwen; bij geen andere religie is de overgang naar geweld, dictatuur en religie zo vloeiend als bij de islam”.

Sarrazin is lid van de sociaal-democratische SPD en is vast van plan dat te blijven, al zoekt zijn partij naar mogelijkheden om hem als lid te royeren. Hij zegt dat de integratie te belangrijk is om als thema over te laten aan rechts-radicale of populistische partijen als die van Geert Wilders. „Mijn partij moet dit als onderwerp oppakken. Mede daarom is dit boek geschreven. De ontwikkelingen met rechts-radicale politiek in Nederland, Frankrijk en andere Europese landen vind ik zorgwekkend en gevaarlijk”.

Thilo Sarrazins boek heeft nu al tot een stortvloed aan kritische reacties geleid. Bondskanselier Angela Merkel vreest dat hij het aanzien van de Duitse centrale bank schaadt. De Bundesbank heeft zich van Sarrazins uitlatingen gedistantieerd. Sarrazin pareert: „Er is veel verontwaardiging, maar ik heb weinig inhoudelijke reacties gehoord.”

Veel Duitsers zijn het met hem eens. Helmut Schmidt, oud-kanselier en nog steeds een morele instantie in de Bondsrepubliek, zei onlangs dat hij het met Sarrazin eens kan zijn „als hij zich een beetje netter uitdrukt”.

Voor het gebouw waar Sarrazin z’n boek presenteert, is de stemming verdeeld. De anti-Sarrazinbetogers zijn verreweg in de meerderheid. Ze dragen borden met zijn naam erop en daaronder: halt’s Maul; bek houden. Een eindje verderop staan enkele mensen met het spandoek Danke Thilo.

Commentaar: Pagina 7