Reacties op het rapport van IAC weinig verrassend, net als rapport zelf

De verwachtingen van het onderzoek van de InterAcademy Council naar de werkwijze van het klimaatpanel van de VN, het IPCC, waren niet hooggespannen. Degenen die de klimaatwetenschap toch al wantrouwen hebben steeds gezegd dat het wel zou eindigen in een cover-up. Degenen met een groot vertrouwen in de klimaatwetenschap verwachtten weinig opzienbarends. Zoals Scientific American

De verwachtingen van het onderzoek van de InterAcademy Council naar de werkwijze van het klimaatpanel van de VN, het IPCC, waren niet hooggespannen. Degenen die de klimaatwetenschap toch al wantrouwen hebben steeds gezegd dat het wel zou eindigen in een cover-up. Degenen met een groot vertrouwen in de klimaatwetenschap verwachtten weinig opzienbarends.
Zoals Scientific American schrijft:

And while we have one more report by a group of independent scientists failing to find any evidence of wrongdoing, I can pretty confidently predict one group will remain unmoved: the group that’s convinced itself that the whole climate change thing is a huge conspiracy foisted on the public by a cabal of climate scientists.

Ik zet een aantal reacties op het rapport, dat gisteren verscheen, hier op een rij. Om te beginnen een citaat uit het artikel van Karel Knip vandaag op de wetenschapspagina van NRC Handelsblad:

Goedbeschouwd grossiert het IAC-rapport in […] voor de hand liggende aanbevelingen. Het IPCC-proces moet transparanter worden, men moet de hand houden aan de eigen voorschriften, de voorzitter zou een gerenommeerd wetenschapper moeten zijn, enzovoort. In dit rijtje past de aanbeveling inzichtelijk te maken hoe de auteurs worden geselecteerd die de verschillende hoofdstukken van de klimaatrapporten moeten schrijven. Wonderlijk is dan weer dat de IAC niet aangeeft op welke grond zij zelf de ‘experts’ selecteerde die zij voor haar onderzoek ondervroeg.
De enige onzorgvuldigheid die het IPCC wordt aangewreven is dat het een slecht werkend systeem heeft ontworpen waarmee wordt aangegeven hoe zeker of onzeker men is over bepaalde conclusies. De verschillende werkgroepen hanteren het ieder op eigen wijze en nauwelijks consequent. Dit systeem moet op de schop.

Time Magazine wijst terecht op de manier waarop politici het IPCC aan zijn lot overlaat, omdat ze ook wel weten dat ze zich niet populair maken met duur klimaatbeleid:

Don’t forget that the entire IPCC is part-time—which perhaps tells you all you need to know about the importance the world’s governments have put on improving climate science. IPCC Chairman Rajendra Pachauri, like all thousand of scientists who work on the IPCC’s massively complex assessments, is donating his time—that much has to change, and having a full-time executive staff would cut down on potential conflicts of interest.

Het IAC heeft geen inhoudelijk oordeel gegeven over wat er in de IPCC rapporten staat. Volgens de New Scientist is dat logisch:

If the IPCC has developed a bias, it has been towards suggesting that scientists know more than they really do about how climate change will play out. It could be as guilty of underplaying risks as of over-egging them. Institutional sclerosis rather than scaremongering is the real charge.

De uiterst conservatieve Britse Daily Express beschrijft de conclusies van de IAC als volgt:

Faith in climate-change scientists who preach that we are all doomed has been badly shaken by this fiasco [de fout over de gletsjers in de Himalaya, pl], by Al Gore’s flawed film An Inconvenient Truth and by the e-mails leaked from the University of East Anglia’s Climate Research Unit last year. Most sane people care about the environment but they do not take kindly to being lied to, preached at or needlessly frightened. Scientists must remember that their job is to present facts not scare stories.

Dat laatste zou natuurlijk ook voor henzelf moeten gelden. Want deze samenvatting van de visie van de IAC is wel heel kras: A high-level inquiry into the Intergovernmental Panel on Climate Change found there was “little evidence” for its claims about global warming.
Hierbij nog een extreem sceptische visie in The Washington Times:

Confidence in the IPCC was first shaken when the Climategate e-mails revealed U.N. scientists using various tricks to ‘hide the decline’ in global temperature and to exclude dissenting views from the famous report in order to advance a political agenda.
[…] The InterAcademy review chastised the IPCC for stating conclusions ‘so vaguely as to make them impossible to refute, and therefore statements of ‘very high confidence’ will have little substantive value.’ […] The public already has taken notice of this lack of substance, but don’t expect the IPCC to return its Nobel Peace Prize any time soon.
This lack of trust is what upsets U.N. bureaucrats most. The effort to cook the books has been too obvious. It’s hard to call for new austerity measures, taxes and regulations if nobody believes the headline-grabbing scare stories about melting ice, rising seas and looming disasters.

En, ja hoor, daar is toch ook de argwaan:

It’s not surprising that the InterAcademy Council and the U.N. still stand behind the IPCC’s global warming pseudo science, without which billions in funding for climate research and other items on the big-government agenda would dry up.