Gitaren smoren zielepijn Eels

Pop Eels. Paradiso Amsterdam. Gehoord 30/8. Herh. 31/8. ***

Na drie kwartier van het concert van Eels was-ie er eindelijk, in het schitterende Fresh Blood: de strijdkreet van voorman Mark ‘E’ Everett, zijn karakteristieke ‘wahoeoe’. In dit dreigende nummer, voortgestuwd door een slepend ritme en met stukjes versnelde bas, liet de zanger horen hoe indringend hij kan kermen als een stervende hond, in dit geval om vers bloed.

Het nummer was het hoogtepunt van het optreden van de band – in wezen Mark E met begeleiding. Wie kwam voor meer hartverscheurende kreten en doorleefde melancholie, werd teleurgesteld. Eels kwam om te rocken.

De drie albums die Eels het afgelopen jaar uitbracht wezen niet in die richting. Het recent verschenen Tomorrow morning klonk optimistisch na het gitzwarte End Times en het even energieke als soms desolate Hombre lobo. Nummers als In my dreams, die op de cd kalmpjes voorbij trekken, kregen een luidruchtige uitvoering. De vijf bebaarde en met zonnebrillen getooide mannen van Eels kunnen bij vlagen messcherpe rock spelen. Maar als in plaats van E de gitaren loeien, is deze band niet heel bijzonder. Zeker niet als de zang, zoals gisteren, wordt verzwolgen door de gitaarstromen.

Hoe veel diepte en emotie dat schorre en krakende stemgeluid oproept, bewezen de eerste drie solo uitgevoerde liedjes. What I have to offer, van de laatste cd, is een eenvoudig liefdesliedje, maar zo vals en verlangend als E het zong, maakte dat het schroeide. Zielepijn klonk er ook uit That look you give that guy, waarin Mark E toont hoe hij met een enkele zinswending een gevoel kan vereeuwigen. Hij zingt de jongen te willen zijn aan wie het meisje ‘die blik’ schenkt: „Ik zou alles zijn wat ik kan zijn.”

In een interview op de Belgische tv vorige week zei de zo getourmenteerde liedjesschrijver gelukkig te zijn. Dat verklaart misschien vrolijke covers als Summer in the city en Summertime, en een uitvoering van E’s Beautiful Blues op de melodie van Twist & Shout. Kennelijk wil E zich uitleven en heeft hij even geen zin in die gekwelde kleine liedjes van hem. Dat is ons verlies.