Venlo op een nacht als deze

Er waren meer redenen om naar het Zomerparkfeest te gaan. Ten eerste omdat maar weinig mensen ervan hebben gehoord, terwijl het al 33 jaar lang het grootste meerdaagse multiculturele festival van Nederland is – de laatste jaren met 80.000 bezoekers per editie. Ten tweede omdat iedere editie een overkoepelend thema meekrijgt; dit jaar was dat ‘de verleiding’. Met als hoofdact op de openingsavond: Caro Emerald.

Een zo toepasselijke programmering grenst aan het geniale. Caro Emeralds A night like this is namelijk de grootste Nederlandse zomerhit aller tijden, groter dan Macarena, Lambada, of zelfs Heb je even voor mij. Het album waarop het liedje staat, heeft langer op nummer 1 gestaan dan Thriller van Michael Jackson. Maar dit is het geniale: het lied is eigenlijk de tune van een Martini-reclame.

Het verhaal is als volgt: Bacardi, eigenaar van Martini, maakte zich zorgen over de Martini-verkoop, die in Nederland gestaag daalt. Vrouwen – Martini is ondanks het James Bond-imago een typisch vrouwendrankje – drinken de laatste zomers eerder prosecco en rosé.

Het reclamebureau Watson & Lewis kreeg opdracht Martini te ‘rebranden’, zoals het in vakjargon heet. Ze ontdekten dat Martini met haar flitsende bioscoopreclames met sterren als George Clooney, bij het Nederlandse publiek de plank misslaat: te glamorous, maar vooral ook te patserig en te pretentieus – als men bedenkt dat een fles van de vermout in de supermarkt 5 euro kost.

Om de verkoop in Nederland te stimuleren, bedacht men dat Martini moest appelleren aan vrouwen tussen de 20 en 35, zoals die zichzelf graag zien: lekker gewoon, spontaan, maar bovenal: authentiek. Jezelf zijn, je niet te veel aantrekken van anderen. Dat is de kern van de hedendaagse tijdgeest.

Om Martini te verbinden met ‘authenticiteit’ bedacht Watson & James een YouTube-filmpje over drie leuke vrouwen die een terrasje pakken, over een muurtje klimmen en spontaan een duikje nemen in andermans privézwembad. Onuitgenodigd op een rijkeluisfeestje verschijnen: glamour, zonder zelf rijk te zijn, dat slaat aan in Nederland.

Voor het filmpje was een deuntje nodig, en daarvoor werd een muziekbedrijfje ingeschakeld dat eerder deuntjes produceerde voor Volkswagen, de Staatsloterij en Vodafone. Ze kwamen met een ballroom-jazznummertje, gezongen door Caro Emerald. Tot ieders verbazing werd A night like this een zomerpophit, terwijl het tegen alle popgenres en popwetten indruist: het is geen standaard zomerstrandlied , heeft geen hoog kermisgehalte, klinkt als de fifties met hiphopgeluidjes. Of de verkoop van Martini is gestegen, moet nog blijken, maar de ‘product-awareness’ is enorm toegenomen. Verleiding geslaagd.

Maar de allerbelangrijkste reden om naar het Zomerparkfeest te gaan, was omdat het gehouden werd in Venlo. Geboorteplaats van Geert Wilders. Stad waar één op de drie kiezers PVV stemde. Uitgerekend daar werd één van de grootste multiculturele festivals gehouden. Misschien wel voor het laatst, als Wilders straks zijn zin krijgt en alle multiculturele ondernemingen de nek omdraait.

Het was tegen tien uur ’s avonds, afgelopen donderdag, bij dreigend onweer toch al vol in het Julianapark te Venlo. Zo’n 20.000 mensen, jong en oud, struinden langs podia met pop, jazz, rap, rock, blues, Hollands levenslied, een wereldmuziekgroep die bestond uit een Argentijn, een Kroaat, een Bulgaar, een Koerd en nog wat nationaliteiten.

„Morgen hebben we een band uit Kongo en een groep uit Syrië”, vertelt hoofdprogrammeur Johan Hauser. Hij is 29, geestdriftig, en Venlonaar in hart en nieren. Ik vraag naar het geheim van het succes van dit festival: „De vrijwilligers”, zegt hij zonder te aarzelen. „Nu lopen er ongeveer vierhonderd hier rond, in totaal zijn het er duizend. Nooit een tekort gehad, juist te veel aanmeldingen.”

Wat zijn eigen bron van inspiratie is? „Venlo op de kaart zetten. Het is een magische stad. Met een slecht imago.”

Dat slechte imago komt door Wilders. Hauser schrok van de pers die na de verkiezingen Venlo binnenviel, op zoek naar vuige PVV’ers. „Ik had me nooit zo gerealiseerd dat Venlo ineens als extreemrechts zou worden bestempeld. Alsof dit een outback is in Texas waar allemaal rednecks lopen rond te hossen. Venlo is een stad met een rijke, brede, diepculturele traditie, waar zoveel mensen uit alle geledingen vol liefde en passie dit enorme feest op touw zetten.”

Het multiculturele bestaat juist niet uit het enkel programmeren van muziek voor bepaalde groepen allochtonen: „Als morgen allemaal Marokkanen naar de Syrische band komen luisteren, vind ik het best. Maar als daar enkel Venlonaren met rollators staan ook.”

We spreken backstage met elkaar, de tubaspeler van Caro Emerald is zich al aan het opwarmen. Dan zegt Hauser: „Het doet me pijn dat men in het land zo’n raar beeld heeft van Venlo. Het is kwetsend. Met dit festival slaan we terug. Maar het is moeilijk om jullie Randstedelingen van jullie vooroordelen af te helpen. Jullie komen alleen na de verkiezingen hier kijken. En niet als Venlo verandert in één groot openlucht-Paradiso.”