Rollatorschoffies in tolerant Amsterdam

Hoewel niet aangekondigd als herhaling, weet ik zeker dat ik de uitzending van Kruispunt (RKK) gisteren al eens eerder gezien heb. Wilfred Kemp leidt cabaretier Marc-Marie Huijbregts rond door Vaticaanstad. De laatste noemt zich nog steeds katholiek, maar vindt de verwachting van een hiernamaals toch eerder bij een „Eftelinggeloof” passen. En hij bekent dat hij veel liever hetero was geweest, want dan moet de wereld als een snelweg voor je open liggen.

Misschien komt het wel omdat we de laatste tijd Marc-Marie zo vaak te zien krijgen. Onlangs brak hij nog emotioneel in een gesprek met Hanneke Groenteman in Sterren op het doek (MAX) bij de herinnering aan het isolement van zijn jeugd. En hij presenteert sinds kort De zaterdagavondshow (SBS6), in een ongemakkelijke tandem met Beau van Erven Dorens. Ze vervullen wensen van gewone mensen, in een format dat gekopieerd is van het verdwenen Mooi! Weer De Leeuw (VARA), maar dan zonder brutaliteit en creativiteit.

Zelfs in de quiz Eén tegen 100 (NCRV) sneefde een kandidaat omdat hij op een vraag ten onrechte „Marc-Marie Huijbregts” antwoordde.

Intussen vertelde op het andere net ook fotograaf Erwin Olaf in Zomergasten (VPRO) hoe moeilijk het was om homoseksueel te zijn, alleen zou hij nooit anders willen. Zijn emotie uitte zich vooral in een tamelijk militante houding ten aanzien van het toenemende geweld tegen homo’s. Hij verzette zich tegen de strekking van een recent fragment uit RTL Boulevard, waarin Ellie Lust van de groep Roze in Blauw (homo’s en lesbo’s bij de politie) opriep tot niet al te provocerend gedrag in het openbaar. Zijn ze nou helemaal gek geworden? Olaf wil overal met een vriend hand in hand kunnen lopen en stelt dat de tolerantie langzamerhand groter is in de provincie dan in Amsterdam.

Ik weet niet of dat in z’n algemeenheid wel klopt. Kijk maar eens naar de Nederlandse versie van het Vlaamse kijkcijfersucces Benidorm Bastards (RTL4).

Het origineel was aardig en effectief. Rollatorschoffies en hooligans in een scootmobiel shockeerden aan de Costa Blanca jonge toeristen met gedrag dat je eerder van jongeren zou verwachten. Maar hoe overtuigend ook de Nederlandse amateurtoneelspelers schunnige taal aan hun mobieltje toevertrouwen en voor hangoudere spelen, de jongeren in het Vondelpark of op het Spui trekken hooguit een wenkbrauw op. Ze zijn wel raarder dingen gewend dan een weduwe die een pilsje uitgiet in de urn van haar dorstige echtgenoot. Die is maf!

Zonder sterke reacties heeft een verborgen camera weinig zin. Het leukst zijn nog de flarden van hits uit de sixties op de soundtrack.