Of toch liever stamppot met tempé?

Lisette Kreischer geeft cursussen veganistisch koken.

Ze noemt de cursus echter vegetarisch. „Zodra je ergens het woord veganistisch op zet roept dat gelijk een beeld op.”

. Op station Barendrecht staat een donkergroen bestelbusje te wachten. Met op de zijkant een bloemenpatroon, de tekst ‘veggierose.nl’, een vogeltje en een vlinder.

Veggie Rose, dat is Lisette Kreischer (28), die haar boterham verdient met ecofabulous zijn. Of ze nu gebakjes bakt als Rosie and the Cupcakefactory, evenementen organiseert met haar collectief Veggie in Pumps of workshops vegetarisch koken geeft als Veggie Rose, zoals vanavond.

In haar ouderlijk huis in Heerjansdam worden we opgewacht door styliste Marloes Engelhard (24) die samen met Kreischer een kookboek maakte, en medecursist Jacomien Roobol (21).

Tussen de open keuken en de huiskamer staan alle ingrediënten die we vanavond nodig hebben uitgestald. Uien, broccoli, aardappels, een glaasje wijn, citroen, agave-nectar, rijststroop, tofu, tempé, sojaroom, sojasaus, andijvie, olie, kruiden.

De vegetarische workshop blijkt een veganistische te zijn. Helemaal geen dierlijke producten dus, ook geen kaas of ei. „Zuivel heeft een aanzienlijke ecologische voetafdruk”, zegt Kreischer, „dus zoek ik naar alternatieven voor bijvoorbeeld room om toch luchtige of vette dingen mee te bakken.” Maar ook met sojamelk of -room moet je oppassen. „Je moet goed in de gaten houden waar het vandaan komt, of er geen bedreigd Amazonewoud gekapt is om die bonen te verbouwen.”

Dan neemt Engelhard het over: „Het voordeel van de natuurwinkel is dat je er ook twee losse aardappels kan kopen, in plaats van een hele zak.”

Voor tijdens het koken staan er toastjes met tapenade, gesneden in hartjesvorm. Het menu bestaat uit drie gangen: een broccolicappuccino, andijviestamppot met krokante tempé en citroenijs met rozemarijn en lavendel toe (‘Rosemary Lavender Summer Love’, zo heet het recept). Het menu staat op een schoolbordje geschreven, om papier te besparen.

We werken uit Ecofabulous, het veganistische kookboek van Kreischer. Ze doet niets voor, het is aan ons. Ondertussen wast ze af, schilt ze vast de aardappels en houdt ze alles scherp in de gaten: „Ik zou de broccoliroosjes er toch vast indoen”, zegt ze tegen Roobol, die netjes staat te wachten tot het water kookt, „dan zijn ze straks sneller klaar. Dat is ook duurzamer.” Want daar gaat het vanavond om, duurzaamheid.

Veganistisch eten is voor Kreischer een „win-win-win situatie”. Want „het is beter voor mijn lijf, beter voor het milieu en het bespaart een hoop dierenleed.”

Cappuccino wordt het uiteindelijk niet, want we hebben de sojaroom te lang door laten koken. Dan schuimt het niet meer. We drinken de broccolisoep, terwijl we uitkijken over weilanden met paarden.

Bij de biologische andijviestamppot serveren we, bij wijze van spekjes, met soja gezouten tempé-blokjes.

Veganistisch koken is bij Kreischer niet alleen alles vervangen door soja. Sommige recepten zijn verrassend creatief in smaakcombinaties, ongeacht of je het recept met soja- of gewone melk bereidt.

Ze denkt ook verder dan smaak. Zo heeft ze een recept voor mayonaise zonder ei –het eigeel doet in mayonaise dienst als emulgator. Ze ontdekte dat je met aardappel, sojamelk en olie een dergelijke substantie kan nabootsen.

Maar het woord ‘veganistisch’ staat nergens in haar kookboek en ook de workshop heet vegetarisch. Ze noemt het een „slim trucje”, om vooroordelen te doorbreken. „Ik wil mensen inspireren met beeld, kleur en seizoenen. Zodra je ergens het woord veganistisch op zet roept dat gelijk een beeld op. Dan zullen ze het boek misschien niet eens oppakken.”

Engelhard en Kreischer dragen geen geitenwollen sokken in hun pumps. Beiden hebben aan de binnenkant van hun onderarm een kleurentatoeage. Engelhard een bloem, Kreischer een kolibrie. Wel met biologische inkt, uiteraard. Daarvoor gaan ze speciaal naar Gent.

Kreischer is ook niet bang om haar uiterlijk in de strijd te gooien. Ze is een imposante verschijning en dat wordt door Engelhard goed uitgebuit in de styling van het boek, in de stijl van de Britse kookdiva Nigella Lawson.

Ook de stamppot komt niet helemaal op het bord zoals bedoeld. Zodra de staafmixer in de pan met gekookte aardappels gaat, ontstaat een soort plakkerige, gladde pasta.

Kreischer trekt met een vork lange draden van de smeuïge aardappelpasta de lucht in. Hier staat ze toch wel even van te kijken. „Je kunt er ook nooit van op aan, die biologische producten”, grapt ze.

Het bleek niet aan ons te liggen. Het was nieuwe oogst. De jonge aardappelen zitten dan boordevol zetmeel en dan wordt het lijm, mailt ze achteraf nog na.

Het ijs, dat we van tevoren haddengemaakt , is wel helemaal gelukt. Aan de aluminiumpuddingvormpjes waarin Engelhard de bolletjes serveert, heeft ze kartonnen kaartjes gehangen met daarop ‘ecofabulous’.

We nemen allemaal nog een bolletje: het ijs is van sojaroom en agave-nectar in plaats van melk en suiker, en dus goed voor de lijn.

Kreischer is trots op ons, zegt ze, en we zijn mooi binnen de tijd gebleven. Engelhard: „Je bent geslaagd. Je bent... ecofabulous.”