Wetenschappers die veel citeren worden zelf veel geciteerd

Een lange lijst met referenties aan het einde van een wetenschappelijk artikel biedt de beste garantie dat het artikel op zijn beurt ook zelf veel zal worden geciteerd. Dit effect is de laatste jaren alleen maar sterker geworden: voor elke extra opgenomen referentie kunnen auteurs er tegenwoordig op rekenen één keer extra te worden geciteerd. Dat blijkt uit een analyse van meer dan vijftigduizend artikelen die tussen 1901 en 2001 in Science zijn verschenen, maar het geldt niet alleen voor artikelen in dit vooraanstaand, algemeen wetenschappelijk tijdschrift. Ook artikelen in twee meer specialistische wetenschappelijke tijdschriften worden vaker geciteerd naarmate ze meer verwijzingen naar het werk van anderen bevatten. De onderzoekers presenteerden hun resultaten tijdens de jaarlijkse conferentie van de International Society for the Psychology of Science and Technology in Berkeley op 7 augustus.

Het aantal verwijzingen dat een artikel behaalt is de laatste paar jaar uitgegroeid tot een belangrijke maat voor de kwaliteit van het onderzoek dat erin wordt gepresenteerd. De uitkomsten van citatie-analyses spelen bijvoorbeeld een rol bij het verdelen van onderzoeksgelden. Verder bepalen de aantallen verwijzingen naar artikelen in een wetenschappelijke tijdschrift het aanzien van dat tijdschrift, uitgedrukt in de Impact Factor, terwijl omgekeerd de Impact Factor van een blad – natuurlijk naast de kwaliteit van het gepresenteerde onderzoek – weer mede bepaalt of een artikel veel geciteerd wordt: artikelen in tijdschriften met een hoge Impact Factor als Nature en Science zijn nu eenmaal belangwekkender en zeker zichtbaarder dan andere artikelen. Uit het onderzoek van Gregory Webster van de universiteit van Florida in Gainsville, komt nu echter heel verrassend naar voren dat de lengte van de lijst met referenties aan het eind van een artikel voor meer dan de helft bepaalt hoeveel een artikel geciteerd wordt.

Maar volgens Webster is er nog onvoldoende bewijs om aan te nemen dat daartussen ook een oorzakelijk verband bestaat. Daarom wil hij zijn analyse uitbreiden met in Nature verschenen artikelen en ook proberen om aan de hand van interviews met wetenschappers aan het licht te brengen of zelfs binnen het keiharde wetenschappelijke bedrijf geldt dat wie goed doet, goed ontmoet.

Rob van den Berg