Bouwwereld fêteerde nou eenmaal

Bouwbedrijf Ballast Nedam eist geld van ex-topman Franssen wegens valsheid in geschrifte. Gisteren legde hij verantwoording af over omstreden posten.

Als ze nu jaren later aan hem vragen of het de schoonheidsprijs verdient? Nee, zeker niet, zegt de 71-jarige Peter Franssen tegen de rechtbank in Arnhem. Maar ja, zo deden ze dat nou eenmaal in de bouwwereld. Er werd gesmeerd en gefêteerd en klanten werden getrakteerd op hoerenbezoek. Ja, ook door hem, toen hij nog directeur was bij Ballast Nedam. Op de factuur zette hij dan „juridische dienstverlening”. Nou, dan wist iedereen wel waar het om ging. Franssen: „De omschrijving was voor de boekhouding. Zodat dat allemaal klopte.”

De inmiddels gepensioneerde directeur stond gisteren voor de rechter, wegens het indienen van valse facturen bij Ballast Nedam. Het bouwbedrijf deed na zijn pensionering aangifte tegen hem. Niet alleen voor valsheid in geschrifte, maar Franssen zou ook gesjoemeld hebben met de verkoop van bedrijfsonderdelen. Daarvan werd hij in 2008 door de rechter op de meeste punten vrijgesproken. Maar Ballast Nedam eist in een civiele procedure nog wel 60 miljoen euro van Franssen.

Over die miljoenenclaim werd gisteren niet gesproken, maar beschuldigingen van valsheid in geschrifte noemde Franssen „schandalig”. De suggestie dat hij zelf had genoten van gezelschapsdames en golfreisjes? „Ik voel me ongelofelijk gepakt.”

Jarenlang kreeg hij de ene na de andere uitstekende beoordeling van zijn superieuren. Hij sleepte miljoenen aan omzet binnen. En nee, die opdrachten kreeg hij natuurlijk niet zomaar. „Kijk, bedrijven moesten het je gunnen. Er moest gefêteerd worden. Gelukkig was dat bij Ballast Nedam allemaal goed doorgesproken. Yab Yum, dat soort bedrijven, daar had Ballast ook contact mee. Die gaven ook rekeningen die goed te verwerken waren.” Nu doen ze ineens of het privévertier betrof. Onzin, het was allemaal in het belang van Ballast Nedam.

U kent vast dat spreekwoord over voorbeeldgedrag, begon Franssen ineens tegen de rechtbank. Want er waren ook genoeg collega’s die er wel wat van konden. Zo moest hij jaarlijks een declaratie van 80.000 euro wegwerken voor de paardenhobby van een superieur. En dan heeft hij het nog niet eens over golftrips naar Schotland, Ierland en weet hij veel waar naar toe allemaal die hij voor de raad van bestuur regelde. „Een klein beetje zakelijk, maar vooral een vakantie. En dan zeiden ze tegen mij: redigeer die factuur even zodat wij er geen last van hebben.” Ja, dat deed hij dan.

Of hij nooit gedacht heeft dat het wellicht valsheid in geschrifte was als hij op facturen een omschrijving zette die helemaal niet klopte? Nee, daar had hij nooit aan gedacht. „Het was gewoon gebruikelijk om het zo te doen.” Achteraf heeft hij daar wel wat spijt van. „Hadden we maar gewoon escortservice op de facturen gezet.”

De rechtbank wilde ook nog graag weten hoe het zat met het declareren van vakanties. Op kosten van de zaak nam hij zijn vrouw, twee dochters en één schoonzoon mee. Dat kon Franssen ook prima uitleggen. Het ging wel degelijk om een soort werkvakantie. Dan sprak hij met collega’s uit de betonwereld af. ’s Ochtends „intensief vergaderen” en de markt verdelen, ’s middags „een balletje slaan” op de golfbaan. Dat hij zijn gezin meenam, dat was misschien twee keer voorgekomen.

De rechtbank: „Dus het is toevallig dat die factuur er net uit gevist is?” Ja, zei Franssen. Hij wil daar niet zielig over doen, maar hij was praktisch getrouwd met zijn werk, nooit thuis. „Toen dacht ik, laat ik het gezin eens een keer meenemen, een gemengde vakantie.” Dat wisten ze bij Ballast Nedam ook, zei Franssen. Want dat was ook de mores bij het bedrijf. Had hij al verteld over die congressen in Cannes, waar collega’s dan „een weekje Rivièra” aan vast plakten?

De rechtbank hield de zaak gisteren voor onbepaalde tijd aan, zodat de verdediging nog getuigen kan horen.