Banaan ontdekt als probleem

Het gebeurt dat men eronder gebukt gaat maar dat nog niet wist. Pas na de ontdekking van een stuk gereedschap beseft men hoezeer men het al die tijd moest missen. Al die moeite om een banaan in plakjes te snijden van precies 17,5 millimeter dik. Het lukte zelden op de tiende millimeter nauwkeurig en de meeste plakken zaten er ver naast, vooral als je snel wou zijn.

Snijapparaatjes kunnen plotseling een rage zijn. De appeldeler is in vrijwel elke supermarkt te vinden, bij Blokker en bij IKEA. Acht messen in stervorm in een houder van plastic. In het midden van de ster een rondje. De messen zijn van blik of iets steviger staal. Het ding wordt bovenop een appel gezet en erdoorheen gedrukt. Het rondje snijdt het klokhuis eruit, de ster van messen deelt de appel in partjes. Geweldig tijdwinst. Met een zakmes of aardappelschilmesje doet de behendigerd een appel in tien tellen, de handaangedreven partjesmachine doet het in twee. Acht tellen meer vrije tijd.

De eiersnijder, die stalen snaartjes door een hardgekookt ei drukt, bestaat al minstens vijftig jaar en heeft in veel huishoudens werkelijk zeeën van tijdwinst opgeleverd.

In Nederlandse warenhuizen en supermarkten heb ik hem nog niet gezien, maar in België viel hij me op. De bananensnijder. Bij de ene supermarkt kost hij 2,80 euro, bij de andere van hetzelfde concern, GB van Carrefour, vraagt men er 2 euro voor. Geen stalen messen maar scherp plastic. Merk: Fackelmann Funny Kitchen. Van de Duitse fabrikant van ‘kleine hulpjes in de keuken’ met fabrieken in 15 landen, ook in Azië. Zie www.fackelmann.de en je beseft nu pas dat je dagelijks met wel honderd problemen worstelt waar Fackelmann een oplossing voor bedacht. Voorbeeld. Er zijn theezakjes zonder touwtje. Hoe vis je die uit je theekop? Met een theezaktangetje.

De bananensnijder is op de website nog niet te vinden onder ‘Spiel & Spass’. Wijst er mogelijk op dat hij nog maar kort op de markt is en Nederland nog moet veroveren. Dat hij al wel in België doordrong zou te maken kunnen hebben met de taarten. Belgen kunnen geweldige taarten bakken. Bakkers zijn meesters in een keur aan vruchtentaarten waarvan er bij zijn die we in Nederland vlaai zouden noemen. In etalages en koelvitrines van Belgische bakkerswinkels staat ook vaak een bananentaart te pronk. Dat zal het zijn. De taart is bekleed met schijven banaan. Wil je tien taarten zo bekleden dan kan de Fackelmann je van dienst zijn. Per taart win je zestien tellen als je de schijven met snijbanaan snijdt, dus – reken maar uit – leef je iets langer.

Zuinige, bijkans gierige Hollander als ik ben, denk ik uit de bananensnijder meer profijt te halen; er moeten meer vruchten mee klein gekregen kunnen worden. Dat valt tegen. Tomaten gaat niet en zelfs als de komkommers weer krom worden kunnen ze niet in plakken van 17,5 millimeter dik gesneden worden met de banaan. Hij drukt ze plat. Hij is alleen geschikt voor de zachte banaan. Nou heb ik in België bij een bakker ook een bananentaart gekocht om te kijken hoe hij moet. Schrik: de plakjes op de taart zijn helemaal geen 17,5 millimeter dik, maar nog geen 8 millimeter en de banaan is schuin afgesneden. Wat bezielt Fackelmann, wat moeten wij eigenlijk met zijn dikke Duitse plakken en waarom is er niet een snijbanaan in Belgische plakjesmaat? Weer een aankoop gedaan voor volgend jaar op de vrijmarkt. Kwartje, dan mag hij mee.