Seks was een prestigekwestie

Illustratie Floor de Goede

Brief aan mijn kleinzoon

(te openen in 2060)

Utrecht, 26 augustus 2010

Lees deze brief maar als ik dood ben. Hij gaat namelijk over seks.

Niet dat ik het nou zo erg vind als jij daarover leest waar ik bij ben – ik ben 85, ik vind niks meer erg – maar de combinatie ‘oma’ en ‘seks’ lijkt me voor een gezonde Hollandse jongen aanleiding om in een hoekje van de bank met z’n vingers in z’n oren heel hard en toonloos Lalala! te gaan zitten zingen.

Het spijt me, ik moet het er toch even met je over hebben. Als ik het niet doe, doet niemand het.

De verhouding ‘spreken over’ versus ‘kijken naar’ seks is tijdens mijn leven namelijk zo veranderd dat ik me afvraag of er in jouw tijd nog wel iemand over praat, tussen het neuken door.

Toen ik opgroeide, in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, zag je nauwelijks seks op tv. Op een enkele Tiroler jodelpornofilm na (ach, het schuchtere begin van commerciële tv in Nederland) was seks iets waarover werd gekletst door een toffe presentatrice met een troep op vrolijk gekleurde kussens in de studio geplaceerde jongeren.

„Seks is heel normaal”, zeiden ze daar om de andere zin, en de andere zin was: „Je moet nóóit iets doen waar je geen zin in hebt.”

Daarna gingen ze op een watermeloen zitten oefenen hoe je moest tongzoenen.

Er was weinig seks te zien, in mijn jeugd, maar des te meer over te horen. Gelukkig maar, want als ik mijn kennis enkel had moeten halen uit wat ik zag dacht ik nu nog dat mooie jonge meisjes niets liever wilden dan genomen worden door dikke mannen met een druipsnor en lederhosen.

Nu, in mijn tijd, kun je seks in alle denkbare variaties vierentwintig uur per dag bekijken, maar als je erover wilt praten – bijvoorbeeld met op kussens gezeten aantrekkelijke jongeren – loop je reële kans gearresteerd te worden.

Oma hield zich dus maar in. Het liefst wilde ze ze waarschuwen, de arme misleide debutanten in de liefde. „Seks is in het echt heel anders dan in een pornofilm!” wilde ze ze naroepen op straat. Gewoon, voor hun eigen bestwil. „Dat weten ze heus wel hoor”, zeiden de mensen, die Oma maar een perverseling vonden. „Ze zien alles, tegenwoordig.”

Daarom juist, dacht Oma.

Hoe moest iemand in mijn tijd nou een normaal beeld van seks krijgen? In films duurde het eeuwen voor er eindelijk eens tot de daad werd overgegaan (eerst moesten de geliefden elkaar ontmoeten, grappige ruzie-dialoogjes houden omdat ze zich zogenaamd helemáál niet tot elkaar aangetrokken voelden, toch verliefd worden, uit elkaar gedreven worden door Een Vreselijk Misverstand en als dat uit de weg was geruimd alsnog voor altijd van elkaar houden). En als je dan eindelijk dacht: „Hehe, nou begint het neuken”, was het na wat ritmisch in het donker deinende dekens plotseling ochtend, en alles alweer voorbij.

Wat er in de tussentijd was gebeurd moest je maar met je internetpornokennis bij elkaar verzinnen. Misschien had die vrouw middenin de nacht wel een pizza besteld, en geen geld gehad voor de bezorger? De argeloze kijker zat vol vraagtekens op de bank.

En dan kwamen er ook nog eens – na zo’n film waarin mensen die van elkaar hielden niet in beeld mochten vrijen – slecht belichte reclamefilmpjes waarin Poolse hoeren vroegen of je ze eens gezellig wilde bellen.

(Dat was nog lang voor artificial fucking natuurlijk. Wij hadden toen nog geen idee dat er al in de jaren twintig een vriendelijk geprijsde, hygiënische robot in vrijwel ieder huishouden zou komen om in de respectievelijke behoeften te voorzien.)

Seks was niet iets om over te praten, zoals in mijn jeugd. Seks was iets om te doen. En als je het niet deed was dat heel erg. Daarom waren er speciale pillen op de markt om het mannelijk libido een beetje te helpen, en vorige week las ik dat die pillen er nu ook voor vrouwen zijn. Hun lustgevoelens bleken nogal achter te blijven bij die van hun chemisch geile echtgenoten – wat mij als motivatie deed denken aan samen tijdens het uitgaan even over je nek gaan op het toilet om toch maar weer gezellig door te kunnen drinken.

Begrijp me niet verkeerd jongen, Oma was dol op seks (Lalala!) maar een potje Rummikub vond ze ook leuk. Waarom moest er toch koste wat het kost 2,3 keer per week geneukt worden, en waarom moesten vrouwen en mannen dat allebei voortdurend heel nadrukkelijk heel graag willen?

Seks was een prestigekwestie.

Een belangrijke baan kunnen combineren met een gelukkig gezin was één ding, maar als je daarnaast een boteractief seksleven had was je pas echt geslaagd. En je moet je voorstellen jongen, ik spreek nu nog van voor de vijfde feministische golf – voor de vierde zelfs nog –, dus iedereen probeerde toen nog hysterisch alles tegelijk te zijn; een superminnaar, een topwerknemer en een leuke ouder.

Dat ging natuurlijk niet, maar gelukkig maakten de vaders (en de doodenkele supercarrièremoeder) zichzelf en elkaar in vrolijke tijdschriftinterviews wijs van wel.

„Natuurlijk, ik werk hard. Maar als het erop aan komt, als het er echt toe doet, dan ben ik er”, zeiden ze, daarmee ongemerkt een verbale drol draaiend op de tobberige hoofden van de hoofdverzorgers van hun kinderen; kennelijk waren al die flesjes, al die poepluiers en al die gedroogde tranen niet ‘waar het op aankomt’ en ‘wat er echt toe doet’.

Jij kunt het je vast niet meer voorstellen jongen, maar in mijn tijd maakte seks nog echt een verschil. Sekse, wel te verstaan. Wat je tussen je benen had bepaalde nog steeds in welke mate je verantwoordelijk werd gesteld voor het welzijn van je kinderen. In theorie deden we het allemaal samen (en er waren ook wel een paar vooruitstrevende stellen die dat lukte hoor. Twee ofzo), maar in de praktijk was je met een kut mooi de lul.

Vrouwen stopten met werken als ze kinderen kregen, of ze hadden parttimebanen waar ze net te weinig tijd voor hadden om er echt een kick uit te kunnen halen. Nog niet eens de helft was economisch zelfstandig – tot dat natuurlijk in 2029 verplicht werd gesteld.

Ieder jaar weer kwam rond Internationale Vrouwendag een onderzoek in het nieuws waaruit bleek dat vrouwen in Nederland voor hetzelfde werk in dezelfde tijd minder betaald kregen dan mannen. En ieder jaar zei Oma weer ‘Tsss’ en liet ze vervolgens haar zusters weer verrekken. Oma wilde best de barricaden op, maar het was nou net een beetje gezellig.

Er viel nog van alles te bevechten, maar voor een keiharde strijd der seksen waren we ten eerste te moe en ten tweede vonden we elkaar veel te aardig. Hoewel we daar over en weer sterk aan twijfelden.

‘Mannen in 2025 overbodig!’ kopte de krant laatst in paniekerige chocoladeletters. Omdat kinderen tegen die tijd zonder sperma verwekt zouden worden (kijk maar naar jou), zouden vrouwen dan geen mannen meer willen.

Arme bange jongens.

Wisten ze dan niet hoe leuk ze waren? Wisten ze dan niet hoe heerlijk seks was, zelfs als we ons even niet aan het voortplanten waren? Och jongen de gretigheid, de overgave, zo’n warm lichaam dat zich in volkomen weerloosheid…

Lalala!

Goed jongen, genoeg hierover.

Ik zal je nooit meer lastigvallen over dit onderwerp, als je deze drie dingen maar voor altijd onthoudt:

- Seks is heel normaal.

- Je moet nooit iets doen waar je geen zin in hebt.

- Er zijn betere plekken om tongzoenen te oefenen dan op een watermeloen.