Kunst en Alzheimer

Je kunt in het museum een kunstwerk op je kont laten tatoeëren. Er bestaan gratis museumnachten. De kunst naar de mensen toe! Tegelijk zijn tientallen kunstinstanties in de weer met rotondekunst. Kunstmakelaars vullen verpleeghuizen en kantines. Beseffen musea wel hoe overtollig ze zijn? Bij volksgezondheid mijmerde een commissie over demente bejaarden. Over tafel rolden begrippen als nieuwe aanpak… openstaan voor een onderzoeksmatige benadering… bewandelen van ongebaande paden… aanreiken van alternatieven… Je voelt al nattigheid. Daar komen de kunstenaars aangemarcheerd. Opgetrommeld door de zoveelste kunstmakelaardij die Nederland rijk is. Binnen de kortste keren is zo’n mijmerij een kunstproject geworden.

Gemijmerd werd er in de Bieslandhof, een zorginstelling in Delft. De kunstenaars Lino Hellings en Yvonne Dröge Wendel kregen het project in handen.

„Beide kunstenaars werken op een onderzoeksmatige wijze”, juichte het uitbestedingsrapport. „Dröge Wendel richt zich in haar werk op de relatie tussen mens en object, terwijl Hellings de samenhang tussen ‘ding’ en ‘omgeving’ observeert met een ongeleide blik.”

Is het geen wonder? Wie denkt nog na over de relatie tussen mens en object? Wie observeert nog de samenhang tussen ding en omgeving? Alleen Dröge Wendel en Hellings! En met een ongeleide blik! En loerend naar Dingen en Omgevingen tussen Aanhalingstekens! Wie doet het ze na?

„Voor de Bieslandhof hebben zij zich de vraag gesteld hoe aansluiting te vinden bij de bewoners.” Je valt van de ene verbazing in de andere. Hoe zou de wereld het ooit volhouden zonder kunstenaars? Dröge Wendel en Hellings dachten zo artistiek mogelijk over de aansluiting na. In de gewenste terminologie. De terminologie van ontwerpproces en traject en onderzoek vanuit het kunstenaarschap. Dat hebben kunstcommissies graag.

Als u denkt dat het stukje vilt op de foto zomaar op het hoofd van de dame is terechtgekomen, voor de lol en de aardigheid, dan vergist u zich. Het kwam er terecht door de viltworkshop van bevlogen trajectbewandelaars.

Want Dröge Wendel en Hellings kwamen voor de demente bejaarden onderzoeksmatig uit op een viltworkshop. Drie viltworkshops. Het snijden van lapjes vilt sprak de oudjes het meeste aan, leerde hun traject dat met een ongeleide blik via ongebaande paden liep. En nog leunden de kunstenaars niet tevreden achterover.

De drie workshops dienen alleen om Dröge Wendel en Hellings ‘op te laden’. Van de workshops wordt een documentaire gemaakt. Er worden rapportages geschreven. Dat eindverslag zal pas het kunstwerk zijn. Gelukkig. Je was al bang dat het uitliep op liefdadigheid.