Vissen is het mooiste wat er is

Deze zomer duikt nrc.next in het verenigingsleven.

Vandaag: hengelsport-vereniging Het Kanaal, die het ‘wereldduurrecord vissen met lange hengel’ wil verbeteren.

Ik was te gast bij een televisieprogramma, een aparte ervaring.

Ze haalden me over met de mededeling dat er na afloop een taxi was, die me overal heen wilde brengen.

Mooi, want ik moest nog naar visvijver ‘De Bus’ in Mill, waar drie leden van hengelsportvereniging Het Kanaal een poging deden om het ‘wereldduurrecord vissen met lange hengel’ te verbeteren. Het oude record stond sinds 1991 op 157 uur.

Het programma was om 23.00 afgelopen. Een uur later verliet ik Schiphol, waar de opnames waren. Jan, van Taxi Jan, reed al jaren artiesten en mensen die te gast waren in talkshows. Hij had al van alles in de auto gehad: ministers, Gordon en Patty Brard. En ook wel eens onbekende mensen als ik, maar hij was nog nooit gevraagd om middenin de nacht naar een visvijver in Brabant te rijden.

Hij stelde de terechte vraag, waar ik mee bezig was.

Ik was met andere zaken bezig.

Door de vele biertjes, die ik direct na afloop had gedronken, moest ik opeens ontzettend pissen. Jan had zo’n apparaat, waarop je kon zien hoever het nog was naar een benzinepomp. Vijftien kilometer verderop was een Shell. Ik vond het ver.

Een vriendin belde.

Ze vond dat ik ‘heel ongeïnteresseerd’ had gekeken op televisie.

We stopten bij de Shell.

Ik rende naar het toilet, maar plaste halverwege in mijn broek.

Ik besloot om dit voor Jan verborgen te houden en vond het knap van mezelf dat ik niet in de taxi had geplast.

Mill was ver weg.

We deden er twee uur over.

Ik met mijn colbertje op schoot om alles te verbergen, Jan achter het stuur.

We reden een paar rondjes door het uitgestorven dorp.

Op de provinciale weg hielden we fietsers staande. Ik draaide het raam open en vroeg naar visvijver De Bus. Het was een vreemde vraag. De mensen sprongen op hun fiets en reden zonder iets te zeggen weg. Zo hard als ze konden. Bij hotel Dormylle, waar ik een kamer had gereserveerd, hadden ze nog nooit van Hengelsportvereniging Het Kanaal of het ‘wereldduurrecord vissen met lange hengel’ gehoord. De aardige baliemedewerker printte een route naar visvijver De Bus.

Een half uur later – het was inmiddels 1.50 uur – reden we over een blubberig bospad. Er stond een caravan met voortent. Even verderop waren vrachtwagenchauffeur Wiel Kuypers, zijn dochter Marjolein Kuypers en haar ‘vaste vriend’ Rick Robben bezig het wereldduurrecord te verbeteren. Ze zaten in regenpakken op hun stoelen en staarden voor zich uit. Mijnwerkerslamp op het hoofd, lolly in de mond. Dat er ’s nachts bezoek kwam, vonden ze heel normaal.

„Ik heb 59 uur niet geslapen, ik vind alles normaal”, zei Rick Robben.

We hadden geluk.

Wiel Kuypers had beet.

Een brasem van 53 centimeter.

Dochter Marjolein Kuypers: „Zie de da ok ’s. Of had-de al ee-er een brasem gezien?”

Nee.

„Dan zie-de ’m nu!”

„Het barst hier van de brasem!”, zei Wiel Kuypers. „En aal!”

We bekeken de brasem.

Een mooie, grote vis, die naar adem hapte.

Wiel Kuypers pakte het beest voorzichtig vast en probeerde hem in het schepnet te leggen. Het beest sprong omhoog en verdween in het gras. Ik wist niet dat vissen konden springen.

„Viet ’m, viet ’m”, zei Wiel Kuypers.

Zijn dochter schoot uit haar stoel om te helpen.

Tegen haar vriend, die inmiddels totaal in trance naar z’n dobber zat te staren: „Kom-de ok hellupuh, of kom-de nie hellupuh? Hallo, goejesmorgens! Wakker blijven! Hed-de weer een dipje, of zo?”

Vriend Rick Robben: „Ik heb weer een dipje.”

De brasem werd voor de tweede keer gevangen en in de vijver gegooid. Het beest dreef op de zij. Wiel Kuypers wreef zijn handen schoon aan een witte theedoek en rook daarna aan zijn vingers.

„Die is nie dood”, zei hij over de brasem.

„Nee, die is nie dood”, zei zijn dochter. „Die heeft even geen adem. Die zwemt zo weer weg.”

Om twee uur precies ging er een wekkerradio.

„Twee uur! Het is twee uur!”, riep Marjolein Kuypers.

Ze stonden alle drie op en rekten zich uit.

Ieder uur mochten ze vijf minuten pauzeren.

Ze waggelden naar de voortent van de caravan, waar dankzij de plaatselijke winkelier een voorraad bokkenpootjes (koekjes) stond. Een verzorger van de hengelsportvereniging – ook met een lamp op het hoofd – zorgde voor koffie.

Rick Robben ging op een hometrainer zitten om de spieren los te maken en zei dat het ’m allemaal ‘nie in de kouwe kleren’ ging zitten.

De recordpoging was niet zonder gevaar.

De wereldduurrecordhouder – een visser uit Zeewolde – had er wat aan over gehouden.

„Hij is niet meer in staat om zich te concentreren”, zei Marjolein.

„Nee”, zei Rick Robben, „hele lappen tekst dat gaat nie-meer.”

Chauffeur Jan had een sigaret opgestoken.

Hij vroeg hoe lang het ging duren, dit interview.

Hij moest nog terug richting Randstad.

„Zegt ’t maar”, zei vader Wiel Kuypers.

Ik wist het even niet.

„Ja, zegt ’t maar”, zei zijn dochter Marjolein.

Waarom?, vroeg ik. Waarom doen jullie dit?

„Ja, weurum nie?”, zei Marjolein, die in haar groene regenpak met capuchon en met de beslagen bril op het hoofd een haast buitenaardse indruk maakte.

„Het goeie doel”, zei Wiel Kuypers. „Uiteindelijk krijg je daar toch de meeste bevrediging van.”

Het goede doel was de Stichting Doe Een Wens.

Hoe langer ze het volhielden om te vissen, hoe meer geld sponsors overmaakten naar de stichting.

Marjolein somde op wat voor goeds ze bij ‘Doe Een Wens’ deden. Ze sloot af met: „Dus dan begrijp je wel waarom wij ons zo inspannen.”

Na een korte stilte: „Nog honderd uur. Dat record gaat eraan!”

De man van de hengelsportvereniging zei dat de vijf minuten pauze voorbij waren. We wandelden terug naar de stoelen aan het water. Wiel Kuypers liet me een bak met maden zien. Hij had er al dertig vissen mee gevangen.

Dochter Marjolein had twaalf vissen gevangen.

En Rick Robben 25.

„Vissen is het mooiste wat er is”, zei Marjolein.

En vriend Rick zei: „Ik zal ’t nog gekker voor je bakken.. Zodra we klaar zijn met dit wereldrecord, gaan Marjolein en ik op visvakantie.”

Ik sliep die nacht in hotel Dormylle in Mill.

Bij het ontbijt zag ik een man twaalf croissantjes eten.

Het laatste nieuws kwam van Omroep Brabant: Rick Robben was afgehaakt.

Vader en dochter Kuypers gingen stug door.