Witte zeilen, dubbele driehoeken

Waar langs de oostoever van het Sneekermeer. Route ‘Rondje Terherne’ van www.natuurlijkwandelen.nl

Afstand 14 km

De zeiljackblauwe ophaalbrug staat open. Masten glijden met opgestoken zeilen voorbij. En ook de dekken van motorjachten, waar altijd wordt gezeten en gegeten (want lekker lui heet ook watersport, aardig is dat). De brug sluit, de slagbomen gaan staan. Daar gaan we, op pad, langs een muskusrattenval die aan een hek hangt, boven het bord: ‘Ganzenvoer- en leefgebied’. Het ene dier wordt beschermd, het andere vermoord.

De route wil eerst naar Terherne, het dorp van de Kameleonboeken en -films. Het is de poort tot een pretpark, met achter de toonbank van de souvenirshop een politieman met de snor van veldwachter Zwart. Geholpen door een heldere hemel met schapenwollen wolken, vermeien de oudere lezers zich in de frisse-jongensromantiek van vroeger. Hun grootgesandaalde nazaatjes doen mee.

Wij verlaten het dorp. Achter de lap bouwgrond met wat moedeloze droomvilla’s in aanbouw, ligt het schelpenpad dat de oever van het Sneekermeer volgt. Weer is er een ophaalbrug, een kleintje nu. Met een knipogend stoplicht en een plonzende does die zeehond wil worden.

Achter het Heerengat deint het Sneekermeer. De wind houdt zich zoet. Het hoogzomerse zonlicht schrijft briefjes op het rimpelende water. Ver weg schuiven duizenden witte dubbele-driehoeken. Daar zitten bootjes onder, maar die zie je bijna niet.

De wallekanten duiken vaak weg in het riet en soms kiezen ze voor de maskers van het groothoefblad. Ze bieden rugdekking aan duttende eenden. Meerkoeten poetsen hun veren. Een meeuw vist een witte boterham op. Aalscholvers houden op paaltjes de wacht. Ze kijken onschuldig, alsof ze zich écht laten bedotten door de zeevogelverschrikkers in gele oliejassen naast de staken van de palingnetten.

Bij zeilschooldorp Goingarijp zwenkt het pad naar het wijde grasland, waar Friesland zo goed in is. Vandaag ook. Het paarse kattestaartgewas bloeit de bermen uit. De koeien staan roerloos, hun koppen wijzen allemaal net even naar een andere kant. „Mariënbad”, zegt man, die de films van Alain Resnais koestert, en er een herkent in de koeiencompositie.

De middag vordert. De zon wordt vadsig en zet de weilanden in de glanslak. In de sloten bloeit het pijlkruid, met bloemen als witte schoteltjes met één roze hapje.

Informatie, routekaartjes, gps-punten en foto’s via nrc.nl/weekblad