Nergens te druk op warm Lowlands

De warmste plek van Nederland bevond zich gistermiddag ongetwijfeld op het Lowlands-terrein in de Flevopolder, naast de Alpha-tent. Gedirigeerd door rapper Willy van The Opposites sprongen binnen zo’n twintigduizend mensen op en neer, waarbij warme lucht als door een blaasblag naar buiten werd geblazen.

De muzikanten kregen hulp van Flinke Namen, Dio en Jeugd van Tegenwoordig, en verhoogden de feestvreugde met een citaat van Vampire Weekend’s Oxford. Publiek en bands stuiterden op rinkelende ritmes en geschreeuwde aansporingen, op en neer als één groot, veelbenig wezen .

Zo begon gisteren het driedaagse Lowlands Festival, in stralend weer en met een soepele opeenvolging van tientallen bands. Het publiek liep in bikini, strooien fedora’s en op slippers; reggae, ska en lome hiphop trokken extra belangstellenden. Ondanks de 55.000 bezoekers, was het nergens te druk.

Het optreden van I Blame Coco, de groep rond de 17-jarige dochter van zanger Sting, was veelbelovend, al was het maar om haar roofdierachtige bewegingen en de gesmeerde New Wave-liedjes van haar band. In de elektronica-tent trad de IJslandse band FM Belfast op met vier zangers die een opzwepende schreeuwdance voortbrachten en steeds minder kleren aanhadden. Het publiek stroomde toe voor de gedragen muziek van het Britse I Am Kloot, die op vleugels van weemoed door de zaal leek te scheren.

De gunstige omstandigheden konden niet verhullen dat de programmering op deze eerste dag nauwelijks opwindend was. Veel groepen zijn een herhaling van twee jaar geleden, zoals The Kooks en Ting Tings, een duo dat twee hits heeft gehad en te licht bleek voor de Alpha-tent. Nogal wat instrumenten staan op tape en dat klinkt armoedig in een grote zaal. Hun versie van Psychokiller van Talking Heads was geslaagd, omdat daarbij versterking kwam van drie blazers. Zangeres Katie White speelde een lange rock-improvisatie. De donzige soft-rock van Broken Bells, een gelegenheidsband van James Mercer (The Shins) en drummer/producer Dangermouse werd afstandelijk gebracht en leunde zwaar op de kille klank van elektrische piano.

De avond bracht het optreden van Flying Lotus, een elektronica-magiër uit los Angeles, die in zijn eentje op het podium, achter een tafel met instrumenten, zijn beats stapelde tot ze klonken als ondergronds gerommel met bezwerende zangfragmenten. Bij het invallende donker was daar de langverwachte Nederlandse première van de reünie van The Specials. Ze lieten zien dat er in dertig jaar weinig veranderd is: werkloosheid en raciale onverdraagzaamheid zijn nog altijd de brandstof voor hun bitterzoete liedjes.