Vooral een aaneenrijging van pompeuze actiescènes

The Last Airbender

3D Regie: M. Night Shyamalan. Met: Noah Ringer, Dev Patel. In: 84 bioscopen.**

Van de fantasy blockbusters die deze zomer in de bioscoop te zien zijn, heeft The Last Airbender het meest veelbelovende uitgangspunt. De film van regisseur M. Night Shyamalan, gebaseerd op een succesvolle animatieserie van Nickelodeon, gaat over een wereld waarin vier stammen ieder een bovennatuurlijke macht hebben over een van de vier elementen. De vuurnatie is erop uit de andere elementen te domineren. Alleen een verlosser die in staat is om alle vier de elementen te beheersen, kan de wereld redden.

Dat is een idee met poëtische potentie, die echte fantasy had kunnen opleveren, in plaats van een aaneenrijging van pompeuze actiescènes. De verlosser – een soort reïncarnatie van de Boeddha – is nog een kind, die de vaardigheden om de elementen naar zijn hand te zetten nog moet leren. Ook dat is een mooi idee.

De film spreekt zeker tot de verbeelding met de aankleding en decors. Maar het gaat mis doordat Night Shyamalan er zo’n onoverzichtelijk rommeltje van heeft gemaakt; geen enkele scène heeft een natuurlijk verloop, de overdaad aan tekst en uitleg zit de voortgang in de weg. Deze vier koninkrijken hebben nog steeds alles in zich om een klassieke fantasyfilm op te leveren, maar dan moet dit epos eigenlijk van voren af aan opnieuw worden doordacht.