Gemenerd Garofoli is enkel hoed en sigaar

Jeugdtheater Alleen op de Wereld door Max, Vanaf 8 jaar. Gezien 14/08 Boulevard Den Bosch. Tournee t/m 03/11. Inl. tgmax.nl.****

Alleen op de wereld is niemand meer tegenwoordig. Wie geen echte vrienden heeft, heeft wel virtuele, wereldwijd. Maar in de jeugdvoorstelling Alleen op de wereld van theatergroep Max, naar de roman Sans famille van Hector Malot, loopt de 19de eeuw op z’n einde; het zou nog even duren voordat de computer werd uitgevonden.

De hartverscheurende avonturen van de vondeling Rémi die door Frankrijk zwerft met de oude straatmuzikant Vitalis, drie honden en een aapje, waren vorig jaar te zien op het festival Tweetakt. De voorstelling gaat nu op tournee.

Regisseur Moniek Merkx maakt er een onconventionele voorstelling van met een dynamische, spannende opzet. Het stuk speelt zich in vier ruimtes af. Na het eerste bedrijf zwerft het ganse publiek door de schouwburg. Trap op, gang door, trapje af, naar het volgende zaaltje, waar de volgende acte zich afspeelt, om na een derde zaal in een feestelijke finale in de foyer te eindigen.

De vijf jonge spelers spreken het publiek geregeld aan en vallen uit hun rol („Ja dág, nu heb ik geen zin meer om die hond te spelen.”) In het begin vertellen ze, zittend tussen het publiek in shabby kleren en afgetrapte schoenen, dat ze niet het hele boek gaan naspelen want dan zijn ze een paar dagen bezig. En ze hebben zelf ook weleens gedacht dat hun moeder niet hun echte moeder was!

Om beurten zijn ze Rémi, want hem vinden ze leuk om te doen. De rol van zijn strenge vader is minder populair, die wordt steeds door dezelfde gespeeld.

Na een ontroerende a capella uitvoering van het lied Non, non, rien n'a changé van Les Poppys, om de uitzichtloze situatie van Rémi te benadrukken, lopen de acteurs in zaal twee op een rij, in vertraging de lange reis van Rémi en zijn groep. Een sneeuwstorm wordt mooi verbeeld met zakken zand die hangend aan het plafond langzaam leeglopen.

Zaal drie is helemaal spannend. Daar is het pikkedonker en wordt onder meer de gemenerd Garofoli prachtig neergezet met louter een paar klossende zware herenschoenen met daarboven zwevend een hoed, alle vastgehouden door twee actrices. Een derde houdt vlak onder de hoed een sigaret en daar zit hij, Garofoli. Als hij Rémi slaag geeft, knalt simpelweg een riem op een bank.

Tijdens het happy end kijkt het publiek neer op de spelers, die, nu in chique kleding, luid zingend de trap in de foyer afdalen. Rémi is thuis.