Een giftige mix van macht, seks en liefde

Crime d’amour overtuigt zolang onduidelijk is wat er speelt tussen twee collega’s.

Daarna wordt het een thriller die veel minder boeit dan het eerste uur.

De jonge Isabelle (Ludivine Sagnier) zit op de bank bij haar werkgeefster Christine (Kristin Scott Thomas), een eerzuchtige directeur van een multinational. Isabelle draagt een bril, heeft opgestoken haar en een rood vestje losjes over haar schouders. Haar laptop staat op tafel: ze bereiden een presentatie voor die Christine in Japan houdt en waarvoor Isabelle het werk deed.

Opeens gaat Christine naast Isabelle zitten, geeft haar een kusje in de nek en bedankt haar voor haar inzet. De seksuele spanning hangt in de lucht. Dan komt er een man de kamer in lopen. Weg spanning. Als Isabelle aan het eind van de bespreking het luxe huis van haar directeur verlaat, doet Christine haar ook nog haar sjaal kado. Eenmaal buiten snuift ze er diep in. De enorme ambiguïteit maakt deze scène zeer spannend. Meent Christine het als ze Isabelle met genegenheid bejegent of niet?

Op haar werk is Isabelle een ambitieuze dame, achter de façade schuilt onzekerheid. Christine voelt haar zwakke plekken feilloos aan en buit die rücksichtslos uit. Ze trekt aan en stoot af; soms palmt ze Isabelle in met zalvende woorden en moederlijk gedrag, daarna doet ze haar heel erg pijn. Een voor Isabelle verwarrende mix van macht, seks en liefde die uit de hand loopt als Christine haar ten overstaan van het personeel zwaar vernedert. Dan transformeert het muizige meisje in een berekenende bitch.

Crime d’amour van oudgediende Alain Corneau (1943) overtuigt het meest als onduidelijkheid over de motieven en het handelen van de twee ijzige vrouwen de boventoon voert. Zodra duidelijk is wat er aan de hand is, wordt het een thriller die minder boeiend is dan het veelbelovende eerste uur.

Crime d’amour. Regie: Alain Corneau. Met: Ludivine Sagnier, Kristin Scott Thomas. In: 11 bioscopen.***