Debuut zou 'Being Paul Giamatti' kunnen heten

scene uit de film Cold Souls (2009) FOTO: Wild Bunch Paul Giamatti

Cold Souls

Regie: Sophie Barthes. Met: Paul Giamatti, David Strathairn, Dina Korzun, Emily Watson. In: 3 bioscopen.***

Het is onmogelijk om Cold Souls níét te vergelijken met Being John Malkovich, die fantastisch maffe film waarin een werkloze marionettenspeler een geheime toegang vindt tot het brein van acteur John Malkovich. Het speelfilmdebuut van de Franse filmmaakster Sophie Barthes laat zich namelijk nog het beste samenvatten als ‘Being Paul Giamatti’, al geeft de film waarvoor Barthes het verhaal letterlijk droomde nadat ze C.G. Jungs psychologie had bestudeerd, geen toegang tot het brein, maar tot de zíél van acteur Paul Giamatti. Giamatti speelt Paul Giamatti, een neurotische acteur die een zenuwinzinking krijgt tijdens de repetities van Anton Tsjechovs beroemde toneelstuk Oom Wanja. Een artikel uit The New Yorker over een bedrijf dat zielen tijdelijk buiten het lichaam van hun gastheer opslaat, biedt uitkomst. Tot zijn grote schrik ziet zijn ziel er na extractie uit als een kikkererwt. En dan volgen er nog meer, met een mengeling van vanzelfsprekendheid en paniek gebrachte absurditeiten, die Barthes de gelegenheid geven om te spelen met de vraag wat de ziel is en wat we ermee moeten.

Barthes’ film is niet zo zwart als de door Charlie Kaufman geschreven puzzelpareltjes als Being John Malkovich, en daarom misschien ook wat minder flamboyant. Toch is Cold Souls prettig amodieus in z’n relaxte surrealisme. Je zou willen dat mensen vaker de kans kregen hun dromen te verfilmen zoals Sophie Barthes heeft gedaan.