De bloemetjesjurken van 'actieve burgers'

Nu de Amsterdamse grachtengordel door de Unesco is erkend als werelderfgoed, keert weekblad HP/De Tijd definitief terug naar die natuurlijke habitat van zijn lezers, zo ostentatief in de steek gelaten door de vorige hoofdredacteur. Een heel dubbelnummer („twee weken in de winkel”) is gewijd aan vele aspecten van het hoofdstedelijk universum, merkwaardigerwijs zonder een letter over Sail 2010.

Het blad onderzoekt een eventueel verband tussen vertrutting door extreme regelgeving en de Unesco-status. Ook werd een lokjood naar Slotervaart gezonden, die niets overkwam, maar er zich wel bekeken voelde. Een ander participerend onderzoek werd uitgevoerd door een single verslaggeefster op mannenjacht in diverse hippe etablissementen.

Verder zijn er interviews met Parool-hoofdredacteur Barbara van Beukering en prominent PvdA-lid Eddy Terstall, die bekent dit keer VVD te hebben gestemd.

Continuïteit blijkt uit een typische poging van HP/De Tijd tot postuum natrappen. Ron Kaal werpt een tamelijk beperkte blik op leven en werken van Jan Blokker.

De coverstory van Vrij Nederland gaat ook al over een fenomeen, waarvan het epicentrum gesitueerd wordt rond de Noordermarkt in de Jordaan. Het succes van kledingmerk King Louie (stretchjurkjes met bloemetjesmotieven) spreekt vooral oudere meisjes en meisjesachtige vrouwen aan uit de klasse die Pieter Winsemius elders in VN typeert als „actieve burgers”. Dit electoraat van GroenLinks, D66 en een deel van de PvdA vormt in zijn voor de WRR geschreven rapport Vertrouwen in de burger een van de vier groepen, die nu nog ongeveer even groot zijn. De andere zijn de volgzamen (CDA’ers op het platteland), de overvraagden (neigen naar de PVV) en de pragmatici, die zichzelf weten te redden in tijden van globalisering, maar elk vertrouwen in overheid en politiek beginnen te verliezen. Vooral die laatste groep zou meer aandacht moeten krijgen van politici.

Die ontheemde moderne burger vind je overal ter wereld, ook in Japan, waar Auke Hulst voor VN op zoek ging naar fans van schrijver Haruki Murakami: „Het land is van bovenaf zo ingericht, dat mensen geen input kunnen hebben. Er is alleen de schijn. Dat Murakami dat blootlegt, verklaart voor een deel zijn aantrekkingskracht. Binnen en buiten Japan. Want in die zin gaat de wereld steeds meer op Japan lijken.”

Marja Pruis analyseert in De Groene Amsterdammer juist het gegeven dat jonge Italiaanse schrijvers als Paolo Giordano en Niccolò Ammaniti buiten hun eigen taalgebied nergens zo populair zijn als in Nederland. Volgens Pruis lusten we wel pap van Italië, „met zijn lieflijkheid en viezigheid”.