'Mijn loopbaan is een marathon, geen sprint'

Ludivine Sagnier (31) is een zeldzame actrice: ze wil graag ouder worden. En werken voor Michael Haneke. ‘Hij mag me misbruiken en vernederen.’

„Iemand vertelde me dat mijn ene oog van een onschuldig meisje is en mijn andere oog van een seriemoordenaar.” Ludivine Sagnier staart quasi-intens over de glazen tafel van het Ambassade Hotel in Amsterdam. „Wat denk jij?”

De vraag luidde waarom Sagnier zo vaak gecast wordt in meisjesachtige, emotioneel behoeftige rollen. En haar antwoord typeert de ambitie achter haar schijnbare nonchalance: „Ik ben maar 31 jaar, toen was Meryl Streep ook heel puur en onschuldig. En kijk nu eens: de duivelin draagt Prada!”

Voilà: een zeldzaamheid. Ludivine Sagnier, een van de opvallendste Franse actrices van haar generatie, heeft haast om ouder te worden. Vorige week bezocht ze Amsterdam om de thriller Crime d’Amour te promoten. Daarin speelt ze Isabelle, een ambitieuze manager van een agroconcern die in een ijzingwekkend duel met haar bazin Christine (Kristin Scott Thomas) verstrikt raakt.

Een interessante rol, zegt Sagnier, omdat ze zich totaal niet met Isabelle kon identificeren. „Zelfs met Tinkerbell (in Peter Pan) had ik iets, en zij is een insect. Ik heb geleerd dat je altijd een punt van identificatie met je personage moet hebben, dat er een innerlijke echo moet zijn. Maar Isabelle is zo onrijp, zo’n emotioneel vacuüm. (Regisseur) Alain Corneau hielp me door me te laten luisteren naar de soundtrack van Pharoah Sanders, jazz die je het gevoel geeft onder water of aan de valium te zijn. Deze rol kon ik niet aan toen ik twintig jaar was. Nu wel.”

Ooit, in 2003, brak Sagnier door als een engelachtig verdorven, labiele Lolita in Swimming Pool. De toenmalige muze van regisseur François Ozon was in bikini of topless overal: de nieuwe Franse femme fatale, een tweede Bardot. Ze werd snel zwanger, inmiddels is ze moeder van twee kinderen. Haar soort roem was het niet. „De Amerikaanse filmpers vroeg me steeds hoe het was om naakt te zijn op de set, volstrekt geobsedeerd. Ik voelde me een bimbo. Het gaat te ver om te zeggen dat ik moeder werd om daaraan te ontsnappen. Maar als het zo heeft gewerkt: prima.”

Sagnier kiest haar rollen zorgvuldig. Een loopbaan is „geen sprint, maar een marathon”, vindt ze. „Rollen moeten mij ook verder helpen als actrice. De marathon heet in het Frans ‘course de fond’: de diepte in. Het is nu zo gemakkelijk beroemd te worden, eindeloos gerepliceerd op Facebook en YouTube. En veertien minuten later is het voorbij. Catherine Deneuve, Huppert: dat zijn rolmodellen.”

In Crime d’Amour loopt uw relatie met uw bazin volstrekt uit de hand. Een pleidooi voor het glazen plafond in het bedrijfsleven bijna.

„Vrouwen aan de top zullen de mores in het zakenleven veranderen. Kerels laten het nooit zover komen, die slaan elkaar gewoon op hun bek. Vrouwen zijn stiekem, heel goed in giftige manipulatie.”

Wat maakte Isabelle boeiend?

„Ik geloof dat zulke mensen echt bestaan. Dat bikkelt op de middelbare school, stort zich halsoverkop in een bloedserieuze studie aan zo’n elite-instituut waar ze hun hoofd volstoppen met rekenmodellen, efficiency en strategie. En dan over miljoenen euro’s beslissen. Isabelle is volledig op haar werk gericht. Staat zij bloot aan een persoonlijke aanval, dan is ze weerloos. Haar enige antwoord is een geschifte tegenstrategie.”

Tussen Isabelle en Christine lijkt iets van liefde te bestaan.

„Interesse misschien. Ze gebruiken een zakenman, Philippe, om elkaar amoureus af te tasten en in het hart te treffen. Crime d’Amour bevat een sterke scène waarin Christine ‘I love you’ fluistert tegen Isabelle, met vochtige ogen. De regisseur wilde ambivalentie: misschien meent Christine het? Welnee. Isabelle is dan al een bedreiging, het is emotionele manipulatie. Kristin (Scott Thomas) speelt Christine als de slechte stiefmoeder uit Sneeuwwitje. En later zal Isabelle net als zij worden: uitgedroogd door geheimen en eenzaamheid. Het herinnert aan de cyclus van rivaliteit tussen jonge en oudere vrouwen in All About Eve.”

Christine is het soort rollen dat Sagnier later hoopt te krijgen. Komt haar serene vertrouwen in de toekomst omdat roem voor haar vanzelf spreekt? Al op haar tiende stond ze met Gerard Depardieu in Cyrano de Bergerac. Sagnier: „Ik was nooit een kindsterretje hoor, dat waren twee rollen. Het is meer dat acteren niet mijn hele leven is.” Al zou Sagnier er wel weer alles voor over hebben om voor Michael Haneke te werken. „Een despoot op de set? Prima. Haneke mag mij misbruiken en vernederen.”