Hond op de werkvloer

In de Central Michigan University onderzocht een professor genaamd Honts of de aanwezigheid van een hond op de werkvloer een positief effect heeft op de werknemers.

Groepen werknemers aan wie werd gevraagd in de nabijheid van een hond samen een advertentie te verzinnen, bleken hun collega’s daarbij hoger in te schatten op het gebied van vertrouwen, teambuilding en vriendschap. Bovendien bleek 30 procent van dit testpubliek minder geneigd te zijn om collega’s te verklikken dan van de groep zonder hond.

Meneer Honts vertelt mijns inziens toch niet het hele verhaal. Zelf heb ik namelijk ook een werkvloer en een hond.

’s Ochtends onmiddellijk met een kop koffie achter het laptopscherm gaan zitten, is ondenkbaar.

Eerst moet er gewandeld worden. Indien dat niet gebeurt, zal de hond in kwestie een geluid voortbrengen dat doet denken aan de gruwelijkste martelpraktijken, zodat koppig verder werken hoe dan ook geen optie is.

Na de wandeling, na de dentastick (hondenknabbel) en het afdrogen van beregende vacht, eindelijk weer aan het scherm, wil de hond op schoot.

Hoezeer men dit onderdeel ook zal trachten over te slaan, de hond dringt aan door baasjes been of onderarm met scherpe nagels te blijven beroeren en door onaflatend een ongelovige, diep beledigde blik op baasjes ooghoek te richten. Aangezien de hond niet het formaat heeft van een chihuahua, maar zich wel zo wenst te gedragen, is het hoogstens mogelijk met één hand enkele toetsen aan te raken, en van achter een hondenschouder met één oog waar te nemen wat er op het scherm terechtkomt.

Voor het vlottere werk moet men wachten tot de hond genoeg affectie heeft opgeslorpt.

Daarna beslist de hond doorgaans om enkele uren te slapen. Dat zijn de uren waarvan de baas gebruik moet maken, al loopt zij steeds het risico uit haar schrijfroes en vel te springen wanneer de hond onverwacht van slaapstand overgaat naar een luide blaf.

En dan zwijg ik nog over de opdringerigheid tijdens maaltijden, de opgeëiste ruimte in bed, de hysterie bij voorbijwandelende katten, de totale razernij waarmee journalisten en fotografen worden begroet en het rivaliseren met baasjes geliefde.

Het is niet moeilijk hondengeblaf te vertalen. In de meeste gevallen gaat het om één – „Hey!” – of drie woorden: „Dat mag niet!” Mochten werknemers zich zo gedragen, zij werden meteen ontslagen.