Bijdehand doe-het-zelfproject

Sterke verhalen. Regie: Teddy Cherim en Kees van Nieuwkerk. Met: Achmed Akkabi, Matthijs van de Sande Bakhuyzen, Sallie Harmsen, Manuel Broekman, Géza Weisz. In: 32 bioscopen. **

Heerlijk, die bravoure waarmee Sterke Verhalen tot stand is gekomen. Twee vrienden zitten zich op een Londense filmschool van heimwee en verveling op te vreten en besluiten een film te maken. Voor hun regiedebuut verzonnen Teddy Cherim en Kees van Nieuwkerk (beiden 1988) een estafetteverhaal over een Amsterdamse vriendengroep, waaraan al hun vrienden (die gelukkig allemaal acteur zijn of iets in de film doen) voor nop meededen. Want geld was er niet via traditionele kanalen als Filmfonds of omroep.

Motor van het verhaal is boerenzoon Dennis die op z’n tractor naar de stad komt en om indruk te maken op z’n nieuwe vrienden een pinguïn uit Artis steelt. Maar eigenlijk doet dat er niet toe. Het duo wilde gewoon iets maken wat het zelf leuk vindt. Dat werd een bijdehante, zelfbewuste, soms wat ijdele mix van filmcitaten, coming-of-age, ontgroening en sex & drugs & rock ‘n’ roll.

Dat alles maakt de film nog niet goed: het acteren is belabberd, plot en structuur verliezen focus. Heel veel slechter dan de eerste films van Eddy Terstall, waarmee het duo z’n prijzenswaardige doe-het-zelfmentaliteit deelt, of zelfs een hitwonder als Costa!, is hij echter ook niet. Het probleem is dat je dit de makers nauwelijks kunt aanrekenen, maar je wel de vraag moet opwerpen in hoeverre het niveau van de Nederlandse film erbij gebaat is als dit in 32 zalen in de bioscopen komt.