Er is vuurwerk, maar het klinkt als oorlog

Wie studeert af aan de kunstacademies? Vandaag deel 7 in een serie: Emma van der Put (22) van de kunstacademie Den Bosch.

Je weet dat het beelden moeten zijn van een zomerfeest aan het water met vuurwerk en muziekkorpsen in bootjes. Wat je ziet lijkt meer op een rivier die naar de dood voert. Mensen dobberen in volgeladen bootjes over het water. Nooit is het beeld scherp. De camera dwaalt rond alsof hij ook niet weet wat hier gebeurt. Het geluid komt uit de omgeving maar laat zich evenmin thuisbrengen.

In een zaaltje op de examenexpositie van de kunstacademie in Den Bosch vergeet je de wereld terwijl Emma van der Put (22) je meevoert naar de hare. Scènes uit een avond heet de film die 16 minuten duurt. „Het materiaal heb ik op één avond opgenomen tijdens de opening van het maritiem festival op de Dommel in Den Bosch. Ik verzamelde het bijna documentair, maar tijdens het filmen maak ik al keuzes en in de montage eigen ik me het beeld nog meer toe. Ik behoud wel een link naar de werkelijke situatie. Soms hoor je daarom het geluid van de fanfares of zeemansliederen. Die laat ik botsen met de nieuwe betekenissen en referenties.”

In de video verwijst Van der Put onopvallend naar schilderijen, zoals naar Het Narrenschip van Jeroen Bosch en aan het begin van Scènes uit een avond zitten Caspar David Friedrich-achtige landschappen. Een schilderij van Max Beckmann zit in een shot dat ze door de patrijspoort van een plezierbootje filmde van een groepje kaartspelers rond een tafel.

Van der Put sleept je mee door een verhaal waar je nooit echt vat op krijgt. Ze toont een brandende boerderij en mannen die met modelbootjes onder de arm over straat lopen. Er is vuurwerk, maar het klinkt als oorlog. Een man alleen in een rubberbootje bij een kademuur is het laatste dat je van de wereld ziet voor de camera zich richt op de flitsen in de hemel. „Ik houd van suggesties, nuances en meerduidigheid. Zo ervaar ik het leven ook.”

Emma van der Puts tweede examenpresentatie was een installatie op twee projectieschermen en een monitor. Bij Vanitas (5 minuten) klinkt dreigende muziek van cello’s en bassen terwijl de camera een oude man aftast die onder een deken ligt. Afgewisseld met beelden van een nadenkende oude vrouw. Ze kijkt verdrietig voor zich uit en soms vertrekt haar mond. Het is alsof ze op de dood wacht. De video op de monitor dwaalt langs een bos bloemen, en het tweede projectiescherm laat ver ingezoomde vlakken zien. Je voelt een verband tussen de drie films, maar je kan er niet de vinger op te leggen.

De twee mensen op de bank zijn haar ouders die in de woonkamer naar een film lagen te kijken. „Ik observeerde ze en werd me bewust van de traagheid en de tijdelijkheid van dat moment.” Als aanvulling filmde Van der Put een bos verdorrende tulpen. „Daar voelde ik de huid van de vergankelijkheid. Eerst waren ze vlezig en later werden de bloemen schedels en kregen de bladeren beenderachtige structuren. In Vanitas benader ik vergankelijkheid op drie manieren. Het is nog niet dood, maar je voelt dat de tijd voorbij gaat, al is het traag.”

Haar ouders schrokken van de film. „Ze zaten gewoon tv te kijken. Er was niks aan de hand.”

Inl: emmavanderput_8@hotmail.com