Snowboarden, maar dan aan een kabel

Voor het eerst organiseerde Nederland afgelopen weekend een toernooi wakeboarden op hoog niveau. De interesse neemt toe, maar een eigen tour voor profs ontbreekt nog.

„Die oude man uit Duitsland kan het nog”, roept de speaker enthousiast na een trick van Bernhard Hinterberger (28) op de Down Under Cableway. „Sick!”

De beste wakeboarders waren dit weekend in Nederland bijeen voor de Protest Cable Call, een wedstrijd die deel uitmaakt van de WWA World series, de wereldbeker wakeboarden aan de kabel. Daarmee organiseerde Nederland voor het eerst een toernooi op dit niveau. En als het aan Shannon Starling ligt, voorzitter van World Wakeboard Association (WWA), niet voor het laatst. „Wakeboarden aan de kabel is groot in Europa”, zegt zij in de nieuwe accommodatie in Nieuwegein. „Waar men in de Verenigde Staten vooral achter een boot hangt, ontwikkelt de sport zich hier aan de kabel.”

Toch was het een Amerikaan, Tom Foshee, die afgelopen weekend won. De beste Nederlander, Mike Ketellapper, strandde in de halve finales. Bij de vrouwen was de Nederlandse wereldkampioene Maxine Sapulette favoriet voor de eindzege, maar zij moest in de finale de Duitse Sophie Reimers voor zich dulden. „Het is top om te zien dat er zoveel mensen komen kijken”, wijst Sapulette op het volle strand in Nieuwegein.

De afgelopen tien jaar is het aantal kabelplekken in Nederland bijna verdubbeld, naar dertien. De Down Under Cableway is een van de nieuwste locaties en met de organisatie van de WWA-wedstrijd groeide zij snel uit tot de belangrijkste – tot vreugde van de Nederlandse sporters. Sjors van de Kerkhof, wakeboarder van het eerste uur en medewerker van de Cableway: „Het is helemaal geweldig dat het toernooi in Nederland wordt gehouden. Het is goed dat wakeboarden nu aan een groot publiek in Nederland wordt getoond. Ook mooi om te zien hoe groot het wordt en wat de mogelijkheden zijn”, zegt Van de Kerkhoven, doelend op de inbreng van het sponsor Protest. Het Nederlandse boardwearbedrijf organiseert niet alleen het toernooi, maar is ook verantwoordelijk voor de accommodatie in Nieuwegein.

„Wij zijn als bedrijf nauw betrokken bij de sport”, zegt Jeroen Beersmans, marketing manager bij Protest. „Natuurlijk willen wij winst maken, maar we zetten ons ook in om wakeboarden op de kaart te zetten. Het is een gezellige ons-kent-ons wereld. Wij weten dus wie we binnen de sport moeten aanspreken om zo’n evenement naar Nederland te halen.”

WWA-voorzitter Starling ziet de nauwe betrokkenheid van sponsors niet als een gevaar voor de sport. „Wij nemen snowboarden als voorbeeld. Daar is het door te veel commercie misgegaan, waardoor er nu achterdocht en hebzucht heerst. We hebben besloten meer te coördineren en geven de mensen met expertise de vrijheid. Sponsors worden betrokken bij de organisatie, riders hebben zeggenschap over de voorwaarden. Wij houden echter de controle op veiligheid en kwaliteit.”

Ondanks de groei van de sport is er nog geen Nederlandse tour voor professionele wakeboarders. Maar dat lijkt slechts een kwestie van tijd, nu het aantal accommodaties toeneemt en de mogelijkheden bij banen toeneemt. „De sport zit zo in de lift dat er vroeg of laat een Nederlandse wedstrijdenreeks komt”, zegt Beersmans van sponsor Protest. „Onze rol zal daarin waarschijnlijk groot zijn.”

Ook de riders zijn ervan overtuigd dat een Nederlandse competitie niet lang meer op zich zal laten wachten. „Het is zeker het moment voor een Nederlandse tour” , zegt wereldkampioene Sapulette. En ook Van de Kerkhof ziet de komst van een competitie met vertrouwen tegemoet. „Er was in 2000 een eenmalige editie langs zeven banen. Dat was heel gaaf, maar het kreeg geen vervolg. Nu zijn er dertien kabels, dus wordt het tijd voor een nieuwe poging.”

Toch houdt Van de Kerkhof een slag om de arm. „Het beleid moet niet alleen gaan om ‘hoe meer, hoe beter’. Iedereen kent elkaar in de deze sport en het is belangrijk dat dat ook zo blijft”, vindt de wakeboarder.