Oprecht en betekenisvol

Door te luisteren naar Billie Holiday leerde Abbey Lincoln emotie leggen in haar stem. Ze was een verhalenverteller pur sang.

Ze was de enige nog levende - en werkende – jazzlegende van een vooroorlogse zanggeneratie. Natuurlijk liep niet alles meer soepel en liet ze echt hoge noten invullen door haar band. Maar haar donkere stem, doordrenkt van dramatiek, kwam nog altijd binnen.

De als Anna Marie Wooldridge geboren zangeres zong met haar elf broers en zussen thuis bij de piano, later in het schoolkoor en in de kerk. Door te luisteren naar Billie Holiday, Sarah Vaughan en Dinah Washington leerde ze emotie te leggen in haar stem. In een restaurant in Californië waar ze werkte als zangeres, ontmoette ze tekstschrijver Bob Russell die haar manager werd en haar artiestennaam bedacht. Ze debuteerde met Abbey Lincoln’s Affair: A Story of a Girl in Love (1956). Een jaar later volgde That’s Him, een album met onder andere saxofonist Sonny Rollins en jazzdrummer Max Roach. Twee jaar na de opnames van het album We Insist! Max Roach’s - Freedom Now Suite (1960), een protestalbum in de Afro-Amerikaanse beweging, trouwde ze met Roach.

Abbey Lincoln was een verhalenverteller pur sang; ze legde veel gevoel in haar eigen teksten maar wist ook standards een persoonlijke kleur te geven. Lincoln was een uniek vertolkster, die ondanks haar soms clichématige teksten, oprecht en betekenisvol de nummers overbracht. Ze leefde voor de jazz en voelde zich uitverkoren.

Toen haar huwelijk met Roach in de jaren zeventig eindigde, werd het stil rond de zangeres. Begin jaren negentig tekende Lincoln echter bij platenmaatschappij Verve Records en kwam ze terug met succesvolle albums waarop zij steeds weer toptalenten aan zich wist te binden. Na het uitkomen van haar laatste cd Abbey sings Abbey in 2007, waarop ze een greep deed uit haar eigen oeuvre, herstelde de zangeres van een hartoperatie. Zaterdag overleed Lincoln in een rusthuis in New York.