Er zijn wel mallere dingen

Dit weekend keek ik voor het eerst naar het programma Holland’s Got Talent. Dit kwam doordat ik had gehoord dat een van de kandidaten een vrij specifiek talent zou laten zien: doggie dancing. Ik heb jaren geleefd zonder te weten dat doggie dancing bestond, maar vorige week zei iemand opeens op een toon alsof het

Dit weekend keek ik voor het eerst naar het programma Holland’s Got Talent. Dit kwam doordat ik had gehoord dat een van de kandidaten een vrij specifiek talent zou laten zien: doggie dancing.

Ik heb jaren geleefd zonder te weten dat doggie dancing bestond, maar vorige week zei iemand opeens op een toon alsof het over ovenwanten ging: „Ja, zoiets als doggie dancing. Of heet het doghouse rock?” Ik zocht op Youtube naar visuele uitleg, en ben vanaf dat moment verslaafd aan doggie dance-filmpjes. Voor de onwetende mensen: het komt erop neer dat een mens en een hond samen een choreografie uitvoeren. Het mens draait doorgaans wat simpele rondjes, de hond slalomt tussen benen door, maakt koprollen en hopt op twee poten, en als het goed is hebben hun pasjes dan iets met elkaar te maken.

Ik vind het een van de vreemdste dingen die ik ooit heb gezien. Wat op zich weer opvallend is, want er zijn heus wel mallere dingen in de wereld (vogelbekdieren). Maar er is iets aan het doggie dancing dat mij mateloos fascineert. De suffige pasjes, het uitzinnige publiek, die opgewonden koekjesvragende ogen van de hond. Daarbij heeft samen dansen iets intiems, alsof er bij doggie dancing soortengrenzen romantisch worden overschreden. Zeker als de danspartner een vrouw is. En het liedje ‘You’re the one that I want’. En de hond een veelbetekenende poot op de knie van de vrouw legt. Ik betrap me erop dat ik mensen bij de computer roep om te laten zien hoe belachelijk het is, terwijl ik tegelijkertijd stiekem tranen in mijn ogen krijg van ontroering.

Bij Holland’s Got Talent was er dus ook een doggie dancende vrouw. Van tevoren vermoedde ik dat het een oudere, pezige dame met cowboylaarzen zou zijn, die in het dagelijks leven met paarden werkt. Te midden van de moderne dorpskermis dat het programma is, begint de act van Rebecca en haar hond Lotte. Rebecca blijkt echter een sympathiek Fries meisje, met een al even sympathieke zwart-witte flufhond. Na afloop van de dans staan ze afwachtend voor de jury. Maar die is met hele andere dingen bezig: Rebecca heeft een bakje met knakworstjes bij zich, als beloning voor Lotte. Dit is genoeg om Gordon en Patricia Paay minutenlang gillende pret te laten beleven, waarin woorden als ‘knakworst’, ‘ex-vriendje’ en ‘doos’ een hoofdrol spelen. Ondertussen staat Rebecca ongemakkelijk lachend te wachten, en zoekt Lotte verward naar de knakworstjes. En ik schaam me. Tegenover Lotte en Rebecca. Zij mogen dan een raar dansje doen, dat is niks vergeleken met een geitende Gordon en Patricia.

Rebecca en Lotte halen de volgende ronde niet, wat mij een zegen lijkt. Ze moeten gewoon naar huis gaan en daar blij zijn met elkaar. En ik hoop dat ze ooit een filmpje van hun liefdesdans op Youtube zetten, om mijn verslaving te voeden.