Rupsjes in de wieg

Route Lozen – Stramproy. Variatie op route uit Grenslandpad (LAW 11).

Afstand 13,5 km

Naast de sluis aan de Zuid-Willemsvaart staat het ‘Erotisch danstheater Le Mirage’. Het is gesloten, de kade is leeg, de naakte neon-nimf is uit. Maar als je hier in het donker aan komt varen, zit ze op de daklijst naar je te gloeien.

We belanden op een zandpad. De aardappelvelden zijn groene zeeën, met hun bloesem als schuimkopjes. De hemel is bedekt, niettemin is het licht lichtelijk schel. De atmosfeer is zoel. Op een dikke elektriciteitsdraad zitten twee witte tortels stil als beeldjes. Een zilverberk met een slag in zijn stam doet of hij in een heup leunt.

Een bekendmaking, ondertekend door Bocholts burgemeester, verleent „vergunning tot het kappen van zes populieren”. De zes reuzen ruisen, ze hebben geen idee wat hun boven de kruin hangt.

„Wil je de eerste braam?” vraagt man. Hij neemt zelf de tweede. De rest is nog niet rijp.

Terug aan de Zuid-Willemsvaart zien we eerst alleen het hoge riet. Maar het swingt en biedt dusdoende doorkijkjes, op het water en op weilanden met witte koeien. Koppen omlaag, konten omhoog. Graasgeluk.

We doorkruisen de Laurabossen, aangelegd als productiebos voor stutstammen voor de Laura-kolenmijngangen. Dat was toen. Nu soezen er statig naaldbomen, wars van dienstbaarheid. De zomer is op zijn hoogst, met vrachten veldbloemen aan stengels die buigen onder al dat blad.

In een kraal staat een troep gedrongen vee. Achter hun ruggen een muur van mais. Onder het maiswoud? Nee, Oklahoma. De musical over cowboys en farmers. ‘The corn is as high / as an elephant’s eye…’

De Kettingdijk is een veldweg door een wild bos, met explosies van het wilgenroosje als psychedelische visioenen op de open plekken.

Maar wat zit er op de stammen van die bomen? Een soort pluizige kniebeschermers. Het zijn de wiegjes van duizenden rupsjes, bruin met zwarte wiebelende gezichtjes. En eigenlijk zijn ze overal – zo werkt horror (ik moet van man ineens mijn blouse met lange mouwen aan).

Ook in het moerasbos Wijffelterbroek is er rupsenrag vol gekrioel. Ach, wat dan nog. Het pad slingert door de struiken, peuterkikkertjes hopsen voorbij. En naast de beek groeien overvolle braamstruiken.

Informatie, routekaartjes, gps-punten en foto’s via nrc.nl/weekblad