Ferguson begrijpt niets van de keynesianen

Niall Ferguson betoogt dat de keynesianen nog steeds niet begrijpen dat begrotingstekorten het vertrouwen van beleggers schaden, waardoor het herstel van de marktsector belemmerd wordt (Opiniepagina, 7 augustus). Hij haalt het nieuw-klassieke werk van Barro en Sargent aan ter onderstreping van deze stelling met betrekking tot het beleggersgedrag. Volledig inconsistent hiermee wordt aan het einde betoogd dat de grote wetenschappelijke overwinnaar in de economische debatten de behavioural finance is, omdat in deze benadering de irrationaliteit van mensen centraal staat. Hiermee geeft Ferguson te kennen dat hij noch op de hoogte is van het werk van Keynes en de post-keynesianen, waar irrationaliteit een essentiële rol speelt, noch van het werk van de nieuw-klassieken, waar het begrip volledige rationaliteit allesbepalend is. Keynes was een behavioural economist avant la lettre, die de begrippen onzekerheid en irrationaliteit een belangrijke plaats gaf in zijn analyse. In tegenstelling tot wat in monetaristische kring en in de media als keynesiaans wordt aangeduid, verdedigde Keynes in de jaren dertig van de vorige eeuw dat de toenmalige depressie moest worden opgelost door een verhoging van de overheidsinvesteringen, gefinancierd door geldcreatie – níét door geld te lenen van het publiek. Zouden we Keynes serieus nemen, dan moet de crisis worden aangepakt door een mondiale bestedingsimpuls, gecoördineerd door de G20 en gefinancierd door het IMF door middel van Special Drawing Rights (een kunstmatige munteenheid, red.) en besteed door landen met een structureel exportoverschot.

Piet Keizer

Utrecht University School of Economics