Woods moet gewoon opnieuw beginnen

Vier maanden na zijn rentree is Tiger Woods is nog lang zichzelf niet.

Op de laatste major van 2010 probeert hij zich te herstellen van slechtste prestatie als prof.

Tiger Woods is niet te beroerd om zijn kennis van het golf met anderen te delen. Op zijn website geeft de nummer één en tegelijkertijd rijkste sportman van de wereld tips om het spel te verbeteren. Zo wijst hij erop hoe belangrijk het is je hoofd stil te houden als je de bal slaat. En om je hoofd pas weer te bewegen zodra je de bal geraakt hebt. In de voorbereiding op het PGA Championship – de laatste van de vier majors op het Whistling Straits-complex in Sheboygan (Wisconsin) die gisteren door mist na een urenlange vertraging begon – had hij daar zelf ook moeite mee. Z’n caddie, de Nieuw-Zeelander Steve Williams, hield tijdens de oefenronden op dinsdag en woensdag verschillende keren een club tegen het hoofd van de 34-jarige Woods.

Het lijkt of Woods weer terug moet naar de basis om zijn spel te verbeteren. Afgelopen weekeinde beleefde hij het sportieve dieptepunt uit zijn profcarrière. Het verbaasde hem dat hij de bodem niet eerder had bereikt, zei hij deze week tijdens een persconferentie over zijn blamage in Akron (Ohio), waar hij de WGC-Bridgestone Invitational had afgesloten op een gedeelde 78ste en voorlaatste plaats. Op het toernooi dat hij al zeven keer had gewonnen, ging zowat alles mis wat mis kon gaan. „Er was gewoon niks wat ik goed deed”, zei Woods na afloop. Hij had op de 72 holes (vier dagelijkse ronden van achttien holes) dertig slagen meer nodig dan de Amerikaanse winnaar Hunter Mahan, 298 in totaal. Dat waren er 39 meer dan zijn beste score op dezelfde baan tien jaar geleden. Met een van zijn vele missers raakte hij een toeschouwer. Woods kreeg in Akron nog het meeste applaus toen hij voor het slachtoffer zijn handschoen signeerde en hem even later de bal toewierp.

„Hij speelde als een amateur”, schreef golfverslaggever Doug Ferguson van persbureau AP. „Je kunt je afvragen wat hij op de PGA Tour te zoeken heeft.” Een golfleraar schreef in Golf Magazine deze week dat Woods „een zootje heeft gemaakt van zijn backswing”. En dat hij 2010 als een verloren jaar moet beschouwen en volgend jaar gewoon een nieuwe start moet maken, „met een nieuwe trainer en een nieuwe mindset.”

Woods maakte in april zijn rentree, bij de Masters in Augusta (Georgia), na een onderbreking van 144 dagen. Als gevolg van zijn veelbesproken buitenechtelijke relaties had hij zich maandenlang niet meer om zijn sport bekommerd. Therapie om van een seksverslaving af te komen en zijn gezin (lees echtscheiding) kregen voorrang. En bij zijn langverwachte terugkeer deed hij het niet slecht. Hij werd vierde. Tiger kan het nog, luidde onder opgeluchte golfkenners en collega’s de conclusie.

In de acht toernooien die Woods sindsdien speelde, eindigde hij maar één keer in de top, in juni op het Open Amerikaans kampioenschap in het schilderachtige Pebble Beach (Californië), eveneens een major. Intussen staat hij al enige tijd op het punt na 270 opeenvolgende weken, een record, zijn jarenlange nummer-één-positie op de wereldranglijst te verspelen. Zijn landgenoot Phil Mickelson heeft al maanden de beste papieren om de nieuwe nummer één te worden, maar die liet vorig weekeinde opnieuw die kans liggen door op de slotdag een nog slechtere ronde te lopen dan Woods: 78 tegen 77 slagen. Hij had ten minste vierde moeten worden in Akron, maar kwam niet verder dan de gedeelde 46ste plaats.

Niet alleen zijn koppositie op de wereldranglijst staat op het spel. De kans bestaat dat hij zich niet plaatst voor de play-offs van de PGA Tour – de belangrijkste golftoernooien in de Verenigde Staten. Alleen de eerste 125 spelers uit de stand om de FedExCup doen mee en titelhouder Woods bezet de 119de plaats, vooral als gevolg van het feit dat hij tijdens zijn afwezigheid toernooien miste.

Dan is er nog de Ryder Cup, het tweejaarlijkse treffen tussen de beste golfers van Europa en de VS. Die wordt begin oktober in Wales gehouden. Nog even los van de vraag of hij zich daar nog voor kwalificeert of door teamcaptain Corey Pavin wordt uitgenodigd, is het twijfelachtig of hij een bijdrage kan leveren aan Amerikaans succes. „Ik help het team niet als ik speel zoals nu”, zei Woods.

Maar gisteren begon hij goed in Wisconsin, op een baan die als veeleisend te boek staat. Het zou al een mirakel zijn als hij de cut haalt. Woods streeft ernaar elke dag wat beter te worden. Wellicht trekt hij binnenkort ook weer een trainer aan. Hij doet het zonder sinds Hank Haney drie maanden geleden bij hem wegging. In zijn oefenronden op Whistling Straits liet hij zich twee dagen bijstaan door Sean Foley, de swing coach van twee van zijn collega’s.

Meer nog dan zijn spel probeert Woods zijn leven op de rails te krijgen. „De laatste negen maanden waren erg zwaar. Maar zoals mijn [in 2006 overleden] vader altijd zei, ga gewoon door met leven. Dat heb ik nogal wat keren tegen mezelf gezegd.” Het gaat de goede kant op, voegde hij er geruststellend aan toe. „Ik heb intussen meer geleerd als mens dan als golfer.”