Wat jongeren in Rwanda leuk vinden

Mocht je wat willen ondernemen in je laatste vrije dagen, waarom niet een videofilm van één minuut gemaakt? Een minuut is overzichtelijk, daarin kun je nog eens iets uitproberen. Bovendien duren naar mijn smaak de meeste films sowieso te lang, en zeker kunstfilms: een trage eenminuutfilm kost je in ieder geval maar één minuut kijktijd. Op een ouderwetse filmavond geniet de kijker van genoeg afwisseling als elke film is gecondenseerd tot 60 seconden.

Het idee om met zulke korte films voorstellingen te organiseren bestaat in kunstkringen al een tijdje en is, nu je dat met je telefoon of fototoestel kunt doen, toegankelijk voor vrijwel iedereen. Kunststudenten uit Amsterdam kregen eind jaren negentig een uur televisie op de lokale zender cadeau, waarop werd besloten dat uur op te splitsen in afzonderlijke minuten waardoor er zestig studenten konden meedoen.

De Eén Minuten Films waren oorspronkelijk een idee Jos Houweling, de directeur van het Sandberg Instituut die afgelopen juli met pensioen ging. Hij richtte in 1999 The One Minutes Organisation op, die nu, elf jaar later, is uitgegroeid tot een internationaal actief bolwerk. Er is op het web een groot archief van eenminuutfilms te bekijken, gerangschikt in verschillende categorieën: van registraties van performances tot korte tekenfilms.

The One Minutes organiseert wereldwijd exposities. Dit jaar op de Wereldtentoonstelling in Shanghai waar een wand met filmpjes te zien was. Ook worden er verzamel-dvd’s uitgebracht en festivals en prijsuitreikingen georganiseerd. Bovendien is er (een van mijn favoriete secties) The One Minutes Junior, voor jongeren in de leeftijd van 12 tot 20 jaar. Vaak zijn deze video’s gekoppeld aan workshops waarin jongeren wordt uitgelegd hoe een videocamera werkt, hoe je een script maakt of een idee uitwerkt. Zo zijn er eenminuten uit Midden-Europa, uit China, uit Rusland. Je krijgt een idee van wat jongeren in Rwanda leuk vinden om te maken. Daar danst bijvoorbeeld een viertal slanke meisjes bij gospelmuziek op het marktplein, in een mooi simpel filmpje van Swaburah Nakakawa, getiteld I will never cry again. In een ander filmpje uit het juniorarchief houdt een groep jongetjes een hardloopwedstrijd in Azerbajdzjan; we zien hun benen en hun voeten in sportschoenen en als er eentje hard valt, wordt hij opgeraapt door een vriendje.

Er is ook een sectie ‘Cities’: de stad bij dag, bij nacht, van Tokio tot Amsterdam. Afgelopen maanden deden vrijwel alle kunstacademies van Nederland mee aan The One Minutes Geschiedenis. In deze categorie zijn verhalen in de trant van ‘oma vertelt’ te vinden, maar ook een animatiefilm over het Nederlandse landschap en een verhaal over een Rotterdamse boekwinkel. Mocht je mee willen doen, ga naar www.theoneminutes.org en meld je aan.