De herhaling als visitekaartje

Hoe zou u het vinden als u bij het lezen van de krant voortdurend moest denken: „Verrek, dit stuk heb ik toch eerder gelezen?” Bij navraag zou de verklaring zijn: „Het is zomer, dus we herhalen een groot deel van de krant van afgelopen jaar.” Benieuwd hoe lang u uw abonnement zou willen houden. In Hilversum is het heel gewoon. De argeloze tv-kijker beleeft tussen mei en september één langgerekt déjà-vu. Tegen het herhalen van mooie programma’s is geen enkel bezwaar. Maar voor veel herhalingen is geen enkel argument te verzinnen. Juist in deze dagen waarin het nieuwe kabinet zich buigt over de toekomst van de publieke omroep, zou je toch hopen op een overtuigender visitekaartje. Gisteren werd De Reünie herhaald, de moderne kopie van Klasgenoten. Curieus programma. Waar in de tijd van Koos Postema een bekende Nederlander met zijn oude klas werd geportretteerd, nemen de makers van De Reünie een dramatische gebeurtenis als uitgangspunt. Daar wordt vervolgens een klas bij gezocht. Het voordeel van die aanpak is dat drama gegarandeerd is. Zo mochten in de uitzending van gisteren de klasgenoten van Mieke aanschuiven, die in 1986 een auto-ongeluk overleefde waarbij haar man en schoonmoeder omkwamen. De man die het ongeluk veroorzaakte was toen al zijn rijbewijs kwijt wegens alcoholgebruik. „Zou hij er zelf na 23 jaar nog weleens aan denken?” vroeg Mieke zich af.

In Netwerk een reportage die – op het oog – geen herhaling was: een indringend verhaal over de vijftienjarige David. Geboren met een hazenlip werd hij zijn leven lang zo gepest, uitgescholden en nagewezen dat hij zich in maart van dit jaar ophing. Zijn moeder, zijn nichtje en twee meisjes met wie hij weleens naar de film ging, bleken nog altijd in diepe shock. Opvallend: de filmvriendinnen werden nadrukkelijk geafficheerd als „oppervlakkige kennissen”, terwijl een van de twee in maart nog aanschoof bij De wereld draait door als ‘goede vriendin van David’. Dat maakte de reportage alleen maar schrijnender; postuum was David nog eenzamer geworden.

Een lichtpunt in de programmering is In Therapie, elke werkdag bij de NCRV. De afleveringen worden bijna per dag meeslepender. De ene acteur is beter in staat om de veeleisende dialogen van vlees en bloed te voorzien dan de andere, maar het blijft continu televisie van hoog niveau. Jacob Derwig, die therapeut Paul speelt, is uitgegroeid tot de ster van de serie. Natuurlijk heeft het met echte psychotherapie weinig te maken. Daarvoor gebeurt er te veel in te weinig tijd. Maar het is wel fascinerende televisie waar Hilversum mee voor de dag kan komen. Of is therapie ook al een linkse hobby?