Tango redt rouwende vrouw, en ook de film

La cantante de tango

Regie: Diego Martínez Vignatti. Met: Eugenia Ramírez Miori.In: 2 bioscopen.***

De chemie tussen cameramensen en acteurs kan twee kanten op werken. In de gelukkigste gevallen onthult de cameraman een ongeziene blik op en van de acteur. In een film als La cantante de tango, waarin de Argentijnse cameraman annex regisseur Diego Martínez Vignatti (1971) voor de tweede keer zijn echtgenote Eugenia Ramírez Miori in de hoofdrol castte, lijkt het echter wel alsof hij alle raadsels uit haar gezicht heeft weggefilmd. In zijn speelfilmdebuut La marea (2007) viel dat nog niet zo op. Nu speelt zij weer een rouwende vrouw en begin je je aan dat lijdzame gezicht te ergeren.

Toneel is de tangoscène van Buenos Aires; Miori is in het echte leven tangozangeres en -danseres. Tangozangeres Helena (Miori) verliest haar geliefde aan een andere vrouw. Vanaf dat moment wordt de film een lang relaas van liefdesverdriet, tot de transformerende werking van de tango haar er weer bovenop helpt.

Ook La cantante de tango zit weer vol met Vignatti’s kenmerkende beelden, die we hebben leren kennen in de films die hij voor Mexicaan Carlos Reygadas draaide (Japón en Batalla en el cielo) zoals 360 graden rondtollende beelden en lange totalen. Filmen kan hij wel. En net als Helena wordt ook de film uiteindelijk gered door de tango, met prachtige emotioneel geladen liederen. Als filmmaker moet Vignatti de volgende keer misschien wat minder verliefd op zijn onderwerp zijn. Van Helena’s zangleraar leren we dat pas als het wringt de nuance ontstaat. Dan wordt zingen performen.

Dana Linssen