Een mooie stem van prei

Lang geleden stond op de kinderpagina van deze krant geregeld een recept. ‘De vrolijke keuken’ stond erbij en die recepten waren eenvoudig en heel goed. Philip Mechanicus schreef ze, de lekkerbek-fotograaf aan wiens inventiviteit de wereld ook lamskarbonaadjes gestoofd in appelstroop heeft te danken. Tenminste ik geloof wel dat hij die heeft uitgevonden, in ieder geval schreef ik ze ooit over uit een kookboekje van hem dat helaas is zoekgeraakt.

Mechanicus hield van lekker eten, dat merkte je ook heel goed aan die kinderpaginastukjes, waaraan je bovendien merkte dat een heleboel van de beroemdste en heerlijkste gerechten nu niet bepaald ingewikkeld zijn.

Koken is niet ingewikkeld. De meeste gerechten kan iedereen bereiden. Je laat alleen bij voorkeur geen kinderen met grote scherpe messen werken, en dingen als sauzen moet je even leren maken. Maar ieder kind kan pannekoeken bakken – hier speelt ook de motivatie een rol – en moeilijker dan pannekoeken zijn de meeste dingen echt niet.

Het is echt goed om kinderen meteen al te leren een paar gerechten te maken, dan kunnen ze dat maar. Het ingewikkelde aan het bereiden van een maaltijd is meestal het combineren van de verschillende gerechten en zorgen dat ze allemaal min of meer tegelijk klaar zijn. Wie alles achter elkaar opdient is al snel een doeltreffender kok dan iemand die graag met een groots gebaar de hele tafel vol zet.

Ik las weer eens in een van de boekje die van Mechanicus’ recepten voor kinderen gemaakt zijn. Ik schrijf zo’n stukje gewoon even helemaal over – dan weet wie dit boekje antiquarisch tegenkomt wat hem of haar te doen staat. Het boekje heet Het kleine fornuis.

„Het eenvoudigste recept ter wereld gaat over een ui. Een grote ui, die je met schil en al in de hete oven legt. Daar blijft hij zo’n twintig minuten in en dan haal je hem eruit (pas op voor je handen!) en je snijdt hem doormidden terwijl je opnieuw uitkijkt dat je je vingers niet brandt. Wat peper en zout erop strooien en de lekker zoet en zacht geworden ui zo met een lepel leegeten.

„Ze zeggen wel eens dat het eten van een ui goed is om scherpe ogen te krijgen en tegelijk een lief karakter. Jammer als je dat allebei al had. Dan heb je helemaal niets aan een ui.

„Maar hoe zit het met je stem? Zou die misschien iets helderder kunnen? Of zou je nog mooier willen zingen dan je nu al doet? Dan moet je prei eten. In het oude Rome was dat al bekend bij Nero. Een niet zo aardige keizer die ook niet zo’n mooie stem had. Elke dag at hij prei, om daar verbetering in te brengen. Het is ook een heel eenvoudig recept. En heel Frans. Dan moet het wel goed zijn, want ze hebben daar heel heldere stemmen. Om de hele dag ‘Bonjour’ en ‘Bonsoir’ mee te roepen.

„Je koopt twee preien. Buitenste schil en al het groen eraf. Alleen het wit overhouden. Goed kijken (met allebei je uienogen) of er geen zand aan of in is blijven zitten. In een pannetje met kokend water. Tien minuten. Water weg en prei koud laten worden. Op een mooie schaal leggen en er een mengsel van olijfolie en citroensap overheen gieten, waar je ook een beetje mosterd door hebt geroerd. Zo’n smakelijk dun papje noemen de Fransen een vinaigrette.

„En die Nero, die had in plaats van veel prei veel meer uien moeten eten.”