Alles wat je begeerde

In de IDFA-documentaire Alles wat we wilden vallen twintigers met begerenswaardige banen uit hun zelfgeschapen droom.

Als je maar echt wilt kun je alles. Dat hebben de hoofdpersonen van de documentaire Alles wat we wilden – winnaar van de IDFA-scenarioworkshop 2008 – goed in hun oren geknoopt. En ze hebben het vér gebracht. Begerenswaardige banen hebben ze, in de creatieve sector: clipregisseur, modeontwerper, grafisch ontwerper. Ze wonen in aardige huisjes in Nederlandse binnensteden, als ze al niet flitsend op stap zijn in Berlijn, Londen, Brussel of Australië. Zo stel je je het leven voor, als je 18 bent.

Alleen: ze zijn nu tussen 25 en 30 jaar en opeens komt er een onverklaarbare terugslag: angstaanvallen, somberheid en ander psychisch ongerief. Dat is natuurlijk hoogst onwelkom, als je je ten doel hebt gesteld álles te geven om je droom te verwezenlijken. Je hebt wat je begeerde, en je hebt er hard voor gewerkt, dus hoe kan het zijn dat je het nu laat afweten? Hoe verder? Pilletjes van de dokter?

Domogala vertelt dit verhaal goed, met interessante hoofdpersonen, en ook visueel aantrekkelijk, muziekclip-stijl. Na twintig minuten is ze bij de domper aangeland, die haar hoofdpersonen ondergaan. Maar heel gek: daarna gebeurt er niets meer in deze documentaire.

Hoe lossen ze dat op? Zijn pillen wel een oplossing? Vallen ze uit hun zelfgeschapen droom en gaan ze iets heel anders doen? Of raken ze wellicht aan lager wal? Wat heeft het voor effect op hun relaties? En wat is eigenlijk de diepere oorzaak van hun terugval? Geen van die vragen komt echt aan de orde.

In het laatste halfuur van Alles wat we wilden kom je niets nieuws meer te weten. De personages treuren nog wat na. Ze klagen, of pinken een traantje weg. De documentaire verliest zich in quasi-filosofisch geneuzel, over ‘de illusie van uiterlijk succes’. In de eerste, overigens zeer onderhoudende 25 minuten heeft Domogala alles al verteld. Dat is niet voldoende.

Alles wat we wilden. VPRO, Nederland 3, vanavond 20.30 -21.25u.