Typisch Paradetheater: luid, licht en muzikaal

TheaterDe Parade: Dolby, Nachtwakers en Ze heeft ja gezegd, Gezien: 9/8 Parade A’dam.Inl. deparade.nl ****

Ze krabbelen op en storten neer. Zes dansers liggen languit en drukken zich met geweld omhoog, enkel om door de zwaartekracht te worden teruggekwakt. Niet alleen de natuurwetten zijn hard voor hen, ze doen het ook elkaar aan. Een danseres kruipt steeds een paar passen vooruit, tot een danser haar grijpt en meters terug smijt. Sisyfusarbeid, dit aardse bestaan, en als we elkaar niet links laten liggen, dan staan we de ander wel in de weg. Dolby van Nanine Linning, nu te zien op de Parade, is stoer, hardvochtig danstheater. De luide symfonische rockmuziek onderstreept nog eens de bittere energie.

Maar Linning zorgt voor een zachte chute. Want waarom doen we dit elkaar aan? Omdat we de ander nooit echt zien. Dat blijkt uit een fraaie kostuumvondst: het hoofd van een danseres schuilt in een grote witte bol. Die weerhoudt haar van contact, ze is opgesloten in haar eigen hoofd. Ook een mooi duet verbeeldt het: zij een willoze lappenpop, hij met een hand over haar ogen. De energie slaat om zodra de dansers echt contact maken. Nu storten ze niet meer ter aarde, maar vangen elkaar op. Lachend.

Een voorstelling als Dolby is het atypische theater dat artistiek directeur Nicole van Vessum vaker op de Parade wil zien. Maar het barst in Amsterdam ook nu van de typische Paradestukken: licht, vrolijk, luid en muzikaal. Zoals Ze heeft ja gezegd, waarmee Koen Kreulen en Judith Hazeleger, vierdejaars studenten aan de Amsterdamse Mime-opleiding, tijdens het afgelopen IT’s Festival een plek op de Parade verdienden. Dit stuk over de liefde is deels voorspelbaar, met fysiek geweld dat uitmondt in seks of scheldpartijen die steeds absurder worden. Maar soms is er plots een geestige vondst; dan hagelt het snoep of danst Kreulen een verbluffende solo, terwijl Hazeleger knuffelrock playbackt.

De leukste Paradevoorstelling in Amsterdam is tot dusver echter Nachtwakers, van Bob Fosko, Ricky Koole en Steyn de Leeuwe, over het radioprogramma Nachtbraak. Dankzij inbelspelletjes als ‘Getal onder de vijftig’ leren we slapeloze luisteraars als taxichauffeur Frans, computernerd Theo en de zwangere ‘ex-vrachtwagenchauffeuse’ Rita kennen. Theo belt voor wat gezelschap, Frans omdat hij angstig is en Rita omdat ze op zoek is naar Ted, „met wiens ingrediënten ze een taart aan het bakken is”. Met hun geslaagde mix van humor, ontroering, poëzie en eerlijke rockmuziek weten de drie de perfecte Paradesfeer te creëren.