Twijfels over eenzwem-comeback

Oud-kampioene Inge de Bruijn (36) denkt na over een terugkeer in het zwembad.

Maar in de Nederlandse zwemploeg rijst plotseling de vraag of dat wel mogelijk is.

Het begon met een paar baantjes, op Tenerife. Viervoudig olympisch kampioene Inge de Bruijn (36) was er kortgeleden op uitnodiging van haar oud-coach Jacco Verhaeren, om de Nederlandse ploeg bij te staan in de voorbereiding op de EK langebaan, deze week in Boedapest.

Het was loodzwaar geweest, die eerste kilometer op Tenerife. Maar ineens had ze de slag weer te pakken. Ongetraind, maar toch als in haar beste dagen gleed De Bruijn door het water, verbaasd gadegeslagen door de zwemmers – inclusief Verhaeren. „Waanzinnig om haar weer te zien zwemmen”, vond hij. Verhaeren had haar jaren niet in het water gezien, maar herkende direct de techniek, het talent, de souplesse – alles wat haar tot de beste sprintster van haar generatie had gemaakt.

Zelf was De Bruijn nog het meest verbaasd. „Wonderbaarlijk vond ik het. Ik stond er van te kijken dat ik het ook nog zo leuk vond. Ik dacht er helemaal klaar mee te zijn. Maar ik merkte dat ik het niet verleerd was, dat ik het nog niet kwijt ben. Wel qua snelheid en kracht, en inhoud. Maar het gevoel was er nog.” Ze vroeg Verhaeren zelfs om een trainingsschema. „Ik hou ervan als iemand zegt wat ik moet doen.” Elke training zwom ze 4,5 kilometer – al verontschuldigde ze zich bij Verhaeren toen ze een keer 600 meter had overgeslagen.

Officieel stopte De Bruijn in maart 2007, maar feitelijk kwam ze niet meer in het water sinds de Spelen van Athene (2004), waar ze onder meer goud behaalde op de 50 vrij. Maar gistermiddag, in het hotel van de Nederlandse ploeg op het Margiteiland in Boedapest, wist De Bruijn plotseling niet meer zo zeker of ze wel voorgoed is gestopt met zwemmen. „Ik heb na mijn beslissing om te stoppen nooit getwijfeld. Tot Tenerife. Een insider die mij had zien zwemmen, had gezegd: als ze drie maanden voluit traint, kan ze terugkeren in de top.”

Zelf zei ze niet te weten wie de insider precies was, maar het is geen geheim dat Verhaeren zijn voormalige pupil kansen toedicht op de EK kortebaan, over drie maanden in Eindhoven. Maar na de commotie die gisteren rond De Bruijns uitspraken ontstond, haastte hij zich te zeggen dat de kans op haar deelname aan dat evenement „nul” is, omdat de meeste startbewijzen al vergeven zijn.

Verhaeren is vermoedelijk verrast door de plannen van De Bruijn, die vooral in Boedapest is om de zwemmers te ondersteunen. Ze werd eerder dit jaar door Verhaeren uitgenodigd zijn ploeg bij te staan in Tenerife en tijdens de EK in Boedapest; hij is van mening dat elke oud-Olympisch kampioen van grote waarde kan zijn voor de huidige zwemtop. Maar dat de vonk zou overslaan naar De Bruijn zelf had niemand verwacht, inclusief zijzelf. Ze wilde een comeback gisteren niet bevestigen, maar sloot die ook niet uit.

De Bruijn deed na ‘Athene’ maandenlang niets, totdat ze merkte dat haar lichaam ging protesteren. „Ik werd chagrijnig, kreeg overal pijntjes. Terwijl ik al die jaren nooit één blessure had gehad, ondanks die zware trainingen in Amerika. Ik merkte aan mijn lichaam dat het vroeg om activiteit. Ik kreeg een keer een steek in mijn hart, toen dacht ik: ik moet gaan aftrainen. Dat heb ik ook netjes gedaan.”

Maar nadat ze in 2007 haar definitieve afscheid bekendmaakte, zwom ze nauwelijks meer. „Ik heb vlakbij mijn huis een zwembad dat naar mij is vernoemd, maar ik kom er eigenlijk alleen om mijn broer aan te moedigen of om mijn nichtje naar de zwemtraining te brengen. Ik heb er aanvankelijk wel afgetraind, maar ik had geen doel meer om naartoe te werken, zoals een WK. Ik heb het hoogst haalbare bereikt, dus er was geen must meer om het water in te duiken.”

Gisteren deed ze geen enkele moeite haar twijfels te verbergen. „Mijn zus roept keihard: je moet het doen. Mensen zeggen altijd dat ik ga stralen als ik weer in de zwemsport bezig ben. Dat had ik in Peking ook al. Dan zeggen zwemmers of journalisten: je had nog gemakkelijk mee kunnen doen. Ik heb me altijd vrij en prettig gevoeld in het water. Wat is hier aan de hand?”

Op Tenerife herhaalde zich het patroon. „Sommige zwemmers zeiden: Ink, laten we op de laatste dag een 50 meter doen, op tijd. Het kwam er niet van. Maar ik ben wel heel nieuwsgierig wat voor tijd eruit zou komen.”

Haar grote vraag is of een comeback verstandig is, erkende ze gistermiddag. „Waarom heb ik afscheid genomen van de zwemsport? Mijn carrière kon niet beter dan hij is geweest. Je neemt toch een groot risico. Ik haat verliezen. Ik sta er niet bij stil of het het beeld van mij als topzwemster schade kan oplopen. Maar eigenlijk mag je niet meer terug als je eenmaal gestopt bent.”

Dat het kriebelt is duidelijk. Toen de estafettevrouwen zich gisteren klaarmaakten voor hun serie, merkte De Bruijn dat ze zelf ook bezig was „armen en benen los te schudden”. Als ze ‘Eindhoven’ wil ‘doen’, moet ze snel beginnen. „Het is wel heel kort dag, hoor.” Dan, met een grijns: „Zijn er nog vragen over iets anders?”