Een parel voorbij de randen van de nacht

Soms hoeven herhalingen geen straf te zijn. De VPRO herhaalt in Sportzomer de beste filmpjes uit het programma van Wilfried de Jong. Gisteren onder meer het gesprek met Dick Advocaat, ‘in de duurste hotelkamer van Den Haag’, met uitzicht op de pier. De trainer woonde in Sint Petersburg permanent in een hotelsuite. Als hij zich alleen voelde draaide hij muziek. Cliff Richard en de Moody Blues konden hem echt emotioneren. En bij het volkslied moest hij ook geregeld op z’n tong bijten. Toen het over zijn jonggestorven vader ging kwamen opeens de tranen. Zeventien was Advocaat toen hij hem verloor. Zijn vader heeft hem nooit meegemaakt als trainer. „Als je nou zo’n prijs wint met Zenith”, vroeg De Jong, „schiet dat dan door je heen?” Nee, dat niet. Maar als voetballer bij ADO keek hij wel elke keer naar boven om te vragen of z’n vader ’m wilde helpen. „Schiet je nou vol omdat je het altijd zelf hebt moeten doen sinds je zeventiende?” Advocaat knikte, merkbaar ongemakkelijk, omdat De Jong kennelijk exact benoemde waar de schoen wrong. „En toen moest m’n moeder nog harder werken.” Daar zat-ie, de Kleine Generaal, in een veel te grote hotelkamer; bruine pullover, de linkerhand nerveus tikkend op het bureau. Gestolde eenzaamheid. Maar wel mooie televisie.

Wat een verschil met On air, de NCRV-kopie van De wereld draait door. Hoe innemend presentator Harm Edens ook is, hij laat elke avond opnieuw zien dat interviewen niet zijn vak is. Het zijn obligate wissewasgesprekjes. Geperst in hetzelfde korset van het VARA-origineel, maar dan minstens één klasse minder.

Maar dan is er, voorbij de randen van de nacht, opeens nog een klein pareltje, Nachtzoen van de IKON. In hooguit drie minuten interviewt Annemiek Schrijver bekende en onbekende Nederlanders over hun nachtgedachten. Waar Schrijver in haar andere programma’s nogal ’ns behept is met maniërisme en aplomb is ze in deze miniatuurtjes erg op haar plaats. Vorige week las Herman Finkers een gedicht voor van Willem Wilmink. „Ik wil graag die mensen instoppen die niet durven te slapen omdat ze bang zijn voor de toorn van God”. Gisteren was actrice Liesbeth Coltof te gast, die onder meer theater maakt voor kinderen in Gaza. „Als je nou ’ns zou moeten zeggen wat je hier kwam doen op deze aardbol?”, wilde Schrijver weten. „Ik denk”, zei Coltof, „dat ik er heel erg ben om te luisteren”. Coltof verloor haar moeder toen ze vijf was. Ze was in de hemel, werd haar verteld. Daar moest ze het verder maar mee doen. „En ben je er goed in geworden om jezelf in bed te leggen” Dat was Coltof. Grote vragen in een klein programma om voor op te blijven.