Sport in beeld

Je kunt er beter naar kijken dan er deel van uitmaken. Een menigte. Deze is bescheiden en verdient de naam wellicht niet. Maar vertoont toch al de trekken van de massa. Het collectieve. Het opruiende. Het lawaaiige. Het opdringerige. Het onvoorspelbare. Nou, vooruit, ook iets aardigs: het enthousiasme en het eensgezinde.

Nu beide zijden van de medaille ter sprake zijn gekomen een vraagje: juichen ze of joelen ze? Ze juichen, want ‘Alex’ deed niet flauw op ‘my 30th birthday’ en sloeg zijn zeshonderdste homerun – maar wist je dat niet, dan zou je over een paar aanwezigen kunnen volhouden dat ze nummer 13 uitjouwen. Zo gebaart meneer met de witte pet op de voorgrond dat hij beter kan inpakken en de jongen met het glas in de hand roept iets in dezelfde geest. Even wonderlijk als die bedrieglijke schijn is de uniforme manier waarop mensen uiting geven aan hun gevoelens. Gestrekte armen in de lucht. Klappen, begeleid door schreeuwen. Bijna tegen wil en dank. Zo juicht de vrouw op de eerste rij boven de letters ‘mo’ oprecht en geloofwaardig genoeg, maar de man rechts van haar niet. Die juicht omdat het moet.

Op Facebook zeggen geliefden dat ze van elkaar houden. Kennelijk liever daar dan aan het ontbijt. Hier gebeurt iets verwants. In plaats van het glorieuze moment in het echt te beleven, maakt menigeen het mee via het oog van een camera.

Maar straks is het moment voorbij! Weg met die camera dus, en met Facebook. Bekijk je held en verklaar je liefde hier en nu. Al vind je het griezelig, het loont.