Het natuurlijk elan van de Triceratops

Je zou denken dat er niet veel nieuwsberichten komen uit de wereld der dinosauriërs, aangezien ze al 65 miljoen jaar uitermate weinig bewegen. Toch hebben wetenschappers een nieuwtje opgeduikeld, om daarmee en passant mijn complete wereldbeeld te verwoesten. Alle mensen die ooit Jurassic Park hebben gezien, of mensen die mensen kennen die Jurassic Park op video hebben gezien, of mensen die weleens een videorecorder hebben gezien, houd je vast: de Triceratops bestaat niet.

De Triceratops! Dat was mijn lievelings! Voor de mensen zonder verstand van pure schoonheid: de Triceratops was een stevige dinosauriër op vier poten met een soort schedelkraag en drie hoorns op zijn hoofd. Bij Jurassic Park was het degene die ziek was omdat hij van een verkeerde plant had gegeten. Als een kermende heuvel lag hij in het grasland, terwijl hij je met kleine, treurige oogjes aankeek. Bij wijze van attractie kon je bovendien met je hele lijf zijn buik omhelzen, waarna je door de ademhaling omhoog en omlaag bewoog. Zijn naam eindigde op het kokette ‘tops’, niet op dat afgezaagde ‘saurus’. Oftewel: het was de allergeweldigste dino ooit.

Hij blijkt dus niet te hebben bestaan. Althans, niet als aparte soort. De schedels van dinosauriërs konden van vorm veranderen, en de Triceratops is eigenlijk het kind van een andere dinosaurus, de Torosaurus. Inderdaad, de who-gives-a-shit-o-saurus. Ik had nog nooit van de Torosaurus gehoord en daar kon ik prima mee leven. Dat hij nu onder tromgeroffel achter de gordijnen vandaan komt als de moeder aller Triceratopsen staat me helemaal niet aan. Op plaatjes is het tevens duidelijk dat hij totaal niet beschikt over het natuurlijk elan van de Triceratops. Hij heeft maar twee hoorns. Wat een armoe.

Waar houdt dit op? Waar kun je nog op vertrouwen in deze tijd? Waar moet de blauwe Mighty Morphing Power Ranger nu op rijden? Laatst hoorde ik ook al dat de term Brontosaurus is gesneuveld. Die moet voortaan worden aangeduid met zijn werkelijke naam: Apatosaurus. (Wat ik vind klinken als een dinosaurus die de hele tijd op de bank jointjes aan het roken is.)

Eigenlijk hadden we het allang kunnen weten. Toen mijn broertje een jaar of acht was, spaarde hij Panini-plaatjes van dinosauriërs. Bij elk zakje stickers kreeg je een kleine plastic dino. Na een hele tijd sparen had hij alle soorten verzameld, behalve één: de Triceratops. Al zijn spaargeld ging op aan haastig opgescheurde Panini-zakjes, de dubbele dinosoorten werden snel over de schouder gegooid en kwamen terecht op een eenzame hoop. Maar de Triceratops was er niet één keer bij.

Nu weten we waarom.

renske de greef