Oh mijn god, GA!

Vandaag vertrekt zeilmeisje Laura. ‘Zeilmeisje’ is inmiddels een alledaags woord geworden, al heb ik er in mijn directe omgeving nog niet heel veel profijt van: wellicht moet het een begrip worden. „Wees toch niet zo’n zeilmeisje”, klinkt bijvoorbeeld goed. Ik denk dat het iets te maken heeft met iemand die zijn zin wil krijgen.

Ik weet eigenlijk helemaal niet zo goed wat mijn mening in de solozeilzaak is, behalve dat ik wel een milde waardering heb voor mensen met curieuze plannen als ‘op een Bert & Ernie-step over de permafrost’ en ‘vijf jaar undercover bij een stokstaartfamilie’. Het is een speciaal soort waardering, die je reserveert voor mensen die je weliswaar gek vindt, doch ook amusant. Maar bij Laura denk ik voornamelijk: oh mijn god, GA!

Hoelang zijn we nu al bedolven onder het zeilmeisjesnieuws? Al meer dan een jaar worden we overvloedig op de hoogte gehouden van elke stap in het proces, terwijl ik voor mijn gevoel ook prima zonder had gekund. Ik verlang zo langzamerhand naar een Lauraloze tijd, waarin zeilmeisjes eenzaam dobberen op een onmetelijke oceaan en wij verder kunnen met andere dingen. Pelikaan Groenerick bijvoorbeeld.

Maar nee, de wereld had weer eens andere plannen. Dinsdag kwam het bericht dat Laura een contract heeft afgesloten bij Reinout Oerlemans. Eyeworks krijgt de exclusieve rechten op ‘een film en berichtgeving’. Juist.

Over de film maak ik me niet zo’n zorgen, dat kan nog wel gezellig worden. Een frisse Nederlandse film over vrijheid en luisteren naar je hart, met een lieflijke Georgina in de hoofdrol (kom op, dat mag best) en veel scènes waar het klapperen van de zeilen zich vermengt met de muziek van Bløf.

Het woord ‘berichtgeving’ is daarentegen wat problematischer. Dit kan namelijk maar één ding betekenen: het komende jaar wordt één eindeloos lange Laurasoap.

Ik voorzie een dagelijks webcamprogramma, waarin de afleveringen namen hebben als ‘Laura voor de Noordkaap’, ‘Laura na de Noordkaap’, ‘Laura ziet een geel visje’ en het bloedstollende ‘Laura drinkt haar laatste blikje cola’. Ik zou zelf pas behoefte krijgen aan berichtgeving als er iets mis gaat. De aflevering ‘Laura en de diepzeeoctopus’ zou ik bijvoorbeeld wel willen zien (uiteraard alleen als hij eindigt met een innige vriendschap).

Het wachten is dus op webprogramma’s, merchandise (een playmobilset met een Laurapoppetje, zeilboot en camera) en in navolging van Eyeworks’ Op zoek naar Mary, de grote tv-show Op zoek naar Laura, waar de kandidaten losgelaten worden in de Atlantische oceaan met rubberboot en kompas.

Laura is straks ver weg, maar ook nog steeds dichtbij.

Renske de Greef