De wow-factor van Crabzilla

In de hoop te griezelen, ging Paul Steenhuis meteen kijken de eerste avond dat ‘Crabzilla’ , een ruim drie meter grote reuzenkrab met spinachtige poten, te zien was in Scheveningen.

Aangekondigd als ‘de grootste levende krab die Europa ooit zag’, arriveerde gisteren een Japanse reuzenspinkrab in het Scheveningse zeeaquarium Sealife. Als je zijn poten uitstrekt is hij zo’n 3,5 meter breed en hij kan nog een meter groeien. Japanse reuzenspinkrabben kunnen 100 jaar oud worden, en deze, eind vorig jaar gevangen in de Stille Oceaan, is 40 jaar. Het is een mannetje, aldus Sealife en hij weegt 15 kilo.

Hij is ‘Crabzilla’ gedoopt, met een knipoog naar het uit zijn krachten gegroeide monster uit de Japanse film Godzilla.

Zoals de vrouw met de baard van kermis naar kermis reisde als attractie, zo is Crabzilla het afgelopen jaar van zeeaquarium naar zeeaquarium in Europa gesleept: eerst Sealife in Birmingham, daarna Sealife in Blankenberge, België. In een speciale koelwagen -- Japanse reuzenkrabspinnen houden van koud water -- is hij gisteren naar Scheveningen gebracht, „waar hij mag blijven als het hem bevalt,” zoals een verzorgster gisteravond zei.

Nederland heeft een speciale band met de Japanse reuzenspinkrab, de Macrocheira kaempferi, omdat de eerste wetenschappelijke beschrijving van de soort in 1836 afkomstig was van de eerste directeur van het Rijksmuseum van Natuurlijke Historie in Leiden: er waren hem dode exemplaren opgestuurd van het Nederlands handelseiland bij Japan, Deshima, .

De wow-factor als je hoort over zo’n bijna 4 meter grote spin-en-krab-ineen is groot. Foto’s en filmpjes van het dier dichtbij zijn ook fascinerend.

Dus ik ben gisteravond, op de eerste avond dat Crabzilla te zien was, meteen naar het Schevenings zeeaquarium gegaan. Ik moet toegeven, dat ik, aangevuurd door de publiciteit, hoopte dat ik een kijkje in Moeder Natuurs Griezelkabinet zou krijgen. Met de reuzenspinkrab in een speciale ‘tank’, zodat je al die enge dunne poten en scharen met tanden, waarmee hij op 200 tot 300 meter diepte in Japanse wateren dooie vissies vreet, goed van dichtbij kon zien.

Maar zo was het niet. Crabzilla zat meters ver weg, midden in het roggen- en schollenbad, een van de eerste attracties van het zeeaquarium. Waarschijnlijk, voor zover mogelijk in gevangenschap, was hij in zijn element. Hij bewoog eigenlijk niet met zijn lange spinnenpoten -- het zijn niet-agressieve, trage bewegers. Vanaf een kijkbrug kon je hem nog het beste zien. Maar de wow-factor was toch lager dan verwacht. Gelukkig was Paula, de 1-jarige, grote vrouwtjesoctopus, die in een eigen aquarium in de zelfde ruimte zit, volop actief. Van dichtbij zag je haar lange armen met zuignappen over de ramen kronkelen. Zo was er toch nog een zeedieren-wow-factor, terwijl Crabzilla zat bij te komen in het Schevenings schollenbad.