Succes met meezingplaten

Necrologie

De eerste platenproducer in de pop, Mitch Miller, maakte als orkestleider een megahit met het thema uit Bridge on the River Kwai.

In de jaren vijftig leverde Mitch Miller hits aan de lopende band af, met vocalisten als Patti Page (How much is that doggie in the window), Frankie Laine ( High Noon) en Guy Mitchell (My truly, truly fair). Hij was de eerste platenproducer voor wie niet de pure registratie van het eigen geluid van zijn artiesten voorop stond, maar de commerciële sound die hij in de opnamestudio kon creëren met overdubbing en andere technieken die zijn platen een overgepolijste klank gaven. Zaterdag overleed hij, 99 jaar oud.

Mitch Miller begon zijn carrière als hoboïst in diverse Amerikaanse symfonieorkesten, maar stapte in 1936 over naar de radio. En allengs verruilde hij de klassieke muziek voor de populaire. In 1950 begonnen zijn gloriejaren bij de platenmaatschappij Columbia. Van de artiesten die hij contracteerde werd een grote mate van gehoorzaamheid verwacht. Ze zongen wat hij hun te zingen gaf – vaak bestaande nummers die nog niet erg bekend waren, maar volgens Mitchell veel meer verkooppotentie hadden. Hij gaf zulke nummers de sound en het ritme waarmee ze tot miljoenenhits werden. Bij zangers met eigen ideeën werkte die formule minder goed, zoals bleek toen Frank Sinatra tijdens een dip in zijn loopbaan enige tijd onder Millers supervisie kwam te werken. Sinatra vertrok zodra hij elders een platencontract kon krijgen. In het standaardwerk Jazz Singing schreef muziekhistoricus Will Fiedwald dat Miller „de belichaming van het slechtste in de Amerikaanse popmuziek” was. Maar er stond tegenover dat zijn opnamen altijd aanstekelijk waren en zijn arrangementen briljant geconstrueerd.

Onder eigen naam werd Mitch Miller wereldberoemd toen hij in 1957 met een studio-orkest de mars uit de film Bridge on the River Kwai uitbracht, met het gefloten refrein. Menigeen denkt sindsdien dat dat nummer werkelijk uit de Tweede Wereldoorlog kwam. Dat succes leidde tot een stroom van instrumentale meezingelpees door Millers orkest en ook een lange serie tv-shows waarin de kijkers door een meespringend balletje boven de teksten in de ondertitels werden aangemoedigd mee te zingen – een voorloper van de huidige karaoke.

Van de rock die eind jaren vijftig opkwam, moest de producer echter niets hebben. Hij weigerde Elvis Presley te contracteren (te duur, vond hij) en ook in andere tienersterren zag hij weinig. Langzaam maar zeker verdween Mitch Miller daarna uit beeld. Maar zijn platen zijn tot op de dag van vandaag klassiekers gebleven.