Er is geen markt voor 'prostidude'

Experiment in de woestijn van Nevada: legale, mannelijke prostituee. Alleen in dit niemandsland is de openlijke test mogelijk. De rest van het land verbiedt prostitutie. Tevergeefs want de VS zijn net zo ranzig als puriteins.

Aan de ene kant van de tweebaansweg diep in de woestijn van Nevada ligt Death Valley, daar waar niets wil groeien. Direct aan de andere kant van de lap asfalt begint een testgebied van het Amerikaanse leger. Ertussenin probeert een marginale bedrijfstak te overleven: maar net zichtbaar door de stofwolken heen staan tientallen kilometers van elkaar verspreid armzalige, rood geschilderde woonwagens langs de weg. Het zijn de enige legale bordelen van heel Amerika.

Hier domineren mannen. Zoals Mack Moore, een voormalig begrafenisondernemer, die nu tussen zijn werknemers in zijn eigen bordeel woont. Hij kan maar niet kiezen welk product hem het meest aanstaat: de dood of seks.

Door zand en stof komt Jim aanlopen, een klant die net van zijn motor is gestapt op doorreis van oost- naar westkust. Hij is zenuwachtig.

Nieuwkomer in de mannelijke bevolking is ‘Y Not’, de man die deze eeuwenoude en relatief onveranderlijke sector zo in opschudding wist te brengen. Y Not (van why not – waarom ook niet?) is de enige mannelijke hoer die legaal zijn werk mag doen in de Verenigde Staten. Hij is beter bekend als The Prostidude.

De reuring die The Prostidude heeft veroorzaakt is in tegenspraak met de behandeling van prostitutie in overig Amerika, dat net zo puriteins als ranzig is. Het ia alleen ‘de ander’ die het doet. Ook al kennen industrieterreinen van grote steden officieuze tippelzones en staat het internet vol met ‘studentes’ die graag op bezoek komen, prostitutie is verboden. Behalve in Nevada dan. En zelfs daar zijn meer beperkingen dan het grote publiek door heeft: het is alleen legaal buiten steden met meer dan 100.000 inwoners. Het is dus illegaal in Las Vegas.

In de overige, verlaten en verdorde gebieden mag de overheid zelf beslissen tot het uitgeven van een vergunning voor een bordeel. Al die beperkende stappen maken duidelijk waarom er niet meer dan 25 bordelen zijn die de gok hebben genomen: wel legaal, maar geen klant in de wijde omtrek.

Angel’s Ladies Brothel, op twee uur rijden van Las Vegas, durfde het aan. Angel’s Ladies is gevestigd in een verzameling vervallen, rood geschilderde prefabgebouwen en kampeerwagens. Buiten een groot dreigend bord: No alcohol. No drunks. No illegal drugs. No pot smoking. No addicts. Maar gelukkig, niet alles is verboden. „If you want to have fun, pleasure and good sex: ring bell.”

Dan doet Mack Moore, 81 jaar oud, open en gaat de klant voor naar de ontvangstruimte. Dik tapijt, rode muur, amateuristische schilderijen met bordeeltaferelen aan de muur. „Zijn ze echt?”, vraagt klant Jim, die van de motor, dan maar. „Wie is de kunstenaar?”

Jim, een grijzende man in korte broek met een ringbaardje, is zo zenuwachtig dat hij niet wil gaan zitten op een van de leren banken. Maar de tijd moet toch worden gedood. De meisjes worden wakker gemaakt en hebben vijf minuten om in de zogeheten line-up te verschijnen. Als verdachten op het politiebureau moeten ze naast elkaar staan. Ze stellen zich voor. „Hi Jim, I’m Moxy.” „Hi Jim, I’m Bianca.” „Hi Jim, I’m Lovabull.”

„You’re... what?”

„I’m Lova-bull.”

Jim kiest Lovabull. Samen gaan ze naar haar kamer waar ze onderhandelen over elkaars wensen. De bordelen mogen de dames niet in dienst nemen, ze zijn zelfstandig ondernemer. Het bordeel heeft daarmee niets over de prijsstelling te zeggen, maar neemt wel 50 procent van de omzet.

Lovabull – een kortharige, geblondeerde 51-jarige in een blauw negligeetje die al twintig jaar in het vak zit, en dat zie je – komt al snel de keuken in. Mack pakt zijn schrift voor de administratie erbij en Lovabull meldt de verwachte opbrengst: 80 dollar voor tien minuten actie plus tien minuten rub down: al strelend zal ze hem weer in de kleren helpen. „He’s a cheapy.” Mack zet een kookwekker.

Mack Moore zegt op jaarbasis 4.300 klanten te trekken. Het is oncontroleerbaar en deze legale prostitutie doet in alles marginaal aan. Afstand is het grootste probleem. Dat wordt ten dele verholpen door taxichauffeurs die klanten afleveren 30 procent van de omzet te geven. Dat komt direct uit het deel van de dame. Wat naast de afstand ook niet helpt is dat de bordelen niet buiten hun eigen gemeente mogen adverteren. Toeristen in de uitgaanssteden zullen dus maar weinig van de bordelen horen.

Verder is het een kwestie van een keuze voor luxe en comfort. Klanten geven de voorkeur aan hun eigen hotelkamer in Las Vegas tegenover de bloedhete verzameling bouwvallen. Mack Moore probeert dat te pareren met een zwembad en enkele eigen, zoals hij ze dan noemt, bungalows. Ook deze campers ademen verval en de weg er naar toe is niet helemaal zonder gevaar: vorige week prikte de klusjesman nog met een hark een ratelslang dood. Vol trots is er de foto.

Tussen de gebouwen, kapotte stoelen, pvc-pijpen zonder doel en fitnessapparatuur van weleer scharrelt in haar zwarte duster de 38-jarige Amy rond, pardon Moxy. Bij gebrek aan klanten nam ze zelf maar even een duik in het zwembad. Tijd genoeg, want de vrouwen kunnen het terrein niet verlaten. Van Mack Moore zou het wel mogen – „al weet je nooit met wie ze dan aan het wippen slaan” – maar de wettelijke gezondheidsvoorschriften maken het lastig. Zodra een vrouw het bordeelterrein verlaat moet ze opnieuw worden getest op seksueel overdraagbare aandoeningen. En dat kost geld. Dus blijven ze op het bordeel, twee of drie weken aan een stuk. Ze slapen in dezelfde kamer als waar ze de mannen ontvangen: geen bureau, geen foto’s van de kinderen aan de muur, totaal onpersoonlijk. Zelf zeggen ze er geen probleem mee te hebben maar Macks gebrek aan dames die hier willen werken is veelzeggend.

Eens per week neemt de klusjesman ze mee naar de dichtstbijzijnde winkel zodat ze eten kunnen kopen, en daarna gaat de optocht naar de kliniek. Mack laat een formulier zien. Chlamydia, syfilis, gonorroe, check, check, check. Eenmaal per maand is er bovendien de hiv-test. Ook goed.

Condooms zijn verplicht in deze gereguleerde bordelen en klanten worden eerst geïnspecteerd. Dat is precies waarom het experiment met The Prostidude nooit zal slagen, zegt Mack hoofdschuddend. „Ken jij vrouwen die eerst hun benen willen opendoen om zich door een man te laten controleren op wratten op hun schaamlippen? Op pus? Dan hebben ze toch meteen geen zin meer.”

Voor mannen werkt het overigens net zo onsubtiel. De prostituee moet plastic handschoenen aantrekken. Zij tilt daarna de penis op, kijkt eronder. Tilt de balzak op, kijkt eronder. „Allemaal op zoek naar uitslag of wratten”, legt Mack Moore uit. „Daarna melkt ze hem. Komt er een heldere vloeistof uit, dan is het goed. Is het melkachtig, niet zo goed.” Ten slotte is daar dan een moeilijk vertaalbaar instrument: de „dick pan”. De penispan. De man hangt zijn penis in een panachtige emmer, waarin hij wordt gewassen.

De vakorganisatie van bordeelhouders was uitgesproken tegenstander van de nieuwe interpretatie van de wet die het geslacht van de hoer nooit had vastgelegd, waardoor ook mannen aan het werk konden. De meeste bordeelhouders zijn bang voor extra aandacht van de overheid, met het intrekken van de vergunningen als gevolg. Maar daar had Jim Davis van de Shady Lady, een bordeel nog een half uur rijden verder, geen boodschap aan. Hij geloofde dat er een markt was van vrouwen die naar de hoeren wilden.

Ook Davis is met zijn 78 jaar een bordeelhouder op leeftijd, ook zijn bedrijfspand ademt ranzigheid uit. Terwijl Davis de ontvangstruimte met fontein laat zien, trekt hij de voordeur open, krabt een flinke korst van zijn arm en gooit deze dan de veranda op. Waar is Y Not? „Is er niet. Vrouwen moeten tegenwoordig een afspraak maken.” Waarom? „Er zijn niet genoeg vrouwelijke klanten.”

Dit is deel elf van een serie over prostitutie wereldwijd.