Paulo Coelho

‘Gefeliciteerd! Je bent een van de honderd vooruitlezers van De Beschermengel, de nieuwe roman van Paulo Coelho. A.s. vrijdag 30 juli ontvang je het eerste deel in je mailbox (pdf). Daarna volgen op 2, 3, 4 en 5 augustus de overige hoofdstukken. Veel leesplezier!’ Deze e-mail van uitgeverij De Arbeiderspers kregen de enthousiastelingen die zich hadden aangemeld om nog voor verschijning in boekvorm de ‘nieuwe’ Coelho te lezen. Nieuw staat tussen aanhalingstekens omdat het een boek betreft dat oorspronkelijk in 1992 verscheen.

Waarom deze omslachtige weg naar de lezer? Dat komt omdat Paulo Coelho wel populair is bij lezers, maar niet bij recensenten. Mond-tot-mond-reclame is dus hard nodig. Om die in gang te zetten plaatste De Arbeiderspers een oproep op haar website; de eerste honderd belangstellenden mogen alvast gaan lezen.

‘Normaal begint de promotie van een boek pas op het moment dat het in de winkel ligt. Dit is voor ons een experiment om te proberen of we vooraf een buzz kunnen creëren rond het boek’, aldus pr-medewerkster Cathelijne Esser van De Arbeiderspers vorige week in het Boekblad.

Ik besloot me meteen aan te melden, omdat ik wil weten wat ik als recensent mis: wat bezielt – niet woordspelerig bedoeld – de lezers aan de boeken van engelenfluisteraar Coelho? En dat op basis van alleen het eerste deel, meer was er nog niet binnen.

Misschien is die weg van onbegrip naar begrip wel vergelijkbaar met de route die de vrouw van Coelho aflegt wanneer ze samen naar de woestijn gaan, waar Coelho zal spreken met zijn beschermengel. Dat de relatie tussen de twee niet bepaald gelijkwaardig is, blijkt uit deze dialoog: ‘Het gaat ons lukken’,zei ze. ‘Bedankt voor dat „ons”,’ antwoordde hij, ‘maar de magiër hier ben ik.’ De reden dat ze erheen gaan is dat Coelho moet leren zijn succes te accepteren.

Hoe dan ook, de weg naar acceptatie die de vrouw van Coelho moet afleggen, lijkt niet erg lang. Nog maar 5 kilometer aan de wandel en ze voelt al dat haar ‘ziel gegroeid’ is. ‘Voor het eerst in die vele jaren speet het haar dat ze niet meer interesse had gehad in de ‘Conspiratie’ van Paulo – „ze had altijd gedacht dat de rituelen veel moeilijker waren, alleen uitvoerbaar door mensen die erin geschoold waren en over veel discipline beschikten.”

Eigenlijk maken ze in dit eerste deel niets mee. Ze zoeken hun beschermengel en een mogelijke dialoog met hem (haar?). Dat gebrek aan spanning is niet de enige reden dat ik de andere delen niet meer gemaild hoef te krijgen. Ik staak mijn buzz, de groeistuipen in de ziel heb ik niet mogen ervaren, en daarom vind ik dit boek nu al mislukt. Als zo’n beginneling als Chris (die nota bene vergeet te drinken in de woestijn en dan gered wordt door God) het wel lukt en mij niet: laat dan maar. En die semi-Grunberg-aforismen waar dit boek vol mee staat (‘Liefde is strijd’; ‘Liefde is geen pais en vree’) kunnen me verder ook gestolen worden. Wat ik wel na lezing snap is waarom De Arbeiderspers de ‘buzz’ buiten de kranten kolommen wil laten ontstaan.

Toef Jaeger

Mijn plaats innemen? Ga naar: www.arbeiderspers.nl