Een vormcrisis, maar toch kampioen

De Kroatische Blanka Vlasic werd Europees kampioen hoogspringen. Twee weken geleden overwoog ze nog niet mee te doen.

Het was niet haar dag, ze voelde zich niet in vorm, had weinig vertrouwen in een goede afloop en toch werd Blanka Vlasic gisteren Europees kampioen hoogspringen. Met een hoogte van 2.03 meter, een evenaring van het kampioensrecord van haar voorgangster Tia Helllebaut van vier jaar geleden.

Je vraagt je af welke hoogte de Kroatische zou hebben bereikt als ze op de slotdag in Barcelona wel in goeden doen was geweest. Zou ze dan hoger hebben gesprongen dan 2.09, wat een verbetering van het 23 jaar oude wereldrecord van de Bulgaarse Stefka Kostadinova had betekend? Het leek uitgesloten. Een vormcrisis en toch kampioen worden, het klonk ridicuul uit de mond van Vlasic.

Haar klaagzang na afloop van de finale hoogspringen stond haaks op de prestaties die Vlasic even daarvoor had geleverd. Na een vrijwel vlekkeloze reeks sprong de tweevoudige wereldkampioen bijna achteloos over 2.03 meter. Business as usual voor Vlasic, zou je zeggen. Ze springt in bijna elke wedstrijden hoger dan twee meter. Wat is er dan te klagen? Maar Vlasic opende na afloop een vuilnisbak met ellende. Ze had het hele seizoen nog niet goed gesprongen, zei ze. Merkwaardig als je al vier wedstrijden van de Diamond League hebt gewonnen, waarvan drie met een sprong boven de twee meter.

Maar toch wilde Vlasic doen geloven dat ze niet lekker in haar vel zit en drie weken voor de EK nog serieus had overwogen niet naar Barcelona te komen. Maar wat er dan precies aan markeerde, kon ze niet duiden. Gewoon, het seizoen liep niet lekker. Alsof ze voor haar overwinningen harder moest werken dan voorheen. Kan zijn, het gevoel van Vlasic is aan de buitenkant niet meetbaar. Maar dat de ontlading groot was toen ze gisteravond haar eerste Europese titel had veiliggesteld, was evident.

Het is gebruikelijk dat hoogspringsters na een geslaagde poging hun emoties tonen, maar de gemoedstoestand waarin Vlasic na haar winnende sprong verkeerde vertoonde agressieve trekjes. Vlasic balde de vuisten, sprong wild rond en daagde het publiek uit haar prestatie met wat meer enthousiasme te belonen. Om die wens kracht bij te zetten schudde ze als een voetbalhooligan aan het stadionhek.

Om nu te zeggen dat Vlasic zichzelf was, nee, niet bepaald. Maar toch werd ze Europees kampioen. En toch versloeg ze de Belgische moeder Tia Helleaut, evenals de Duitse Ariane Friedrich, op wie de kenners hun geld hadden gezet. Bovendien was ze net iets beter dan de Zweedse Emma Green, de verrassing bij het hoogspringen. Green sprong voor het eerst in haar carrière over twee meter en pakte met een hoogte van 2.01 meter zilver. Friedrich moest het doen met dezelfde hoogte maar door een slechtere serie, kreeg zij – een beetje tegenvallend – de bronzen medaille uitgereikt.

Tegen de achtergrond van haar erelijst was de ontlading van Vlasic begrijpelijk, want de hoogspringster heeft internationaal, zowel indoor als outdoor, alleen wereldtitels gewonnen. Voor het eerst is ze ook de beste van Europa. In volle ernst: „Na vandaag zal ik niet langer worden uitgelachen om een erelijst zonder Europese titel.”

De titel nam ze over van Hellebaut, de Belgische hoogspringster die door een bevalling bijna twee jaar uit competitie is geweest en haar comeback versierde met deelname aan de Europese kampioenschappen in Barcelona. Misschien dat de aanwezigheid van Hellebaut Vlasic tot haar gedrag had aangezet, want de vrouw die haar bij de Olympische Spelen de gouden medaille had ontnomen is, om het voorzichtig uit te drukken, niet haar vriendin. Vlasic is nog steeds verbitterd over haar verspeelde olympische titel in een jaar dat ze onverslaanbaar leek.

Vlasic wenste niet te reageren op de comeback van haar sportieve plaaggeest. „Iedereen die mij kent weet ik dat ik niet over mijn tegenstanders praat”, zei Vlasic, waarna ze op op een vraag van een Zweedse verslaggever wel uitgebreid de loftrompet over Green stak.

Van Hellebaut had Vlasic gisteravond nog weinig te duchten. Terugkomen na een zwangerschap blijkt toch meer tijd in beslag te nemen dan de Belgische had gehoopt. Zij verbrak nog wel haar beste jaarprestatie met twee centimeter – van 1.95 naar 1.97 – maar daar bleef het dan ook bij. Hellebaut voldeed aan haar doelstelling door beter te springen dan ze de laatste wedstrijd had gedaan, maar het was nog niet genoeg voor een podiumplaats: ze werd vijfde.