Het lekkerste eerst

Spiegelpolder
Spiegelpolder

Waar Rondom de Hornpolder, vanuit Nederhorst den Berg. Variatie op de ‘Bommelsteinroute’ uit ANWB wandelgids Groene Hart.

Afstand 10 km

We passeren bloementuinen en een bunker, hij zit weggestouwd tussen hoog opgeschoten bomen en onder een dekzeil van klimop (volgens het recept: deze bestaat dus niet – waardoor je aan niks anders kunt denken). Achter een schutting klinkt papegaaiengekrijs. Vermoed ik. Ik probeer te gluren, geen kier te vinden.

En dan ontvouwt zich een struise waterplas, achter een bed courgetteplanten (gele bloemtoeters) onder het riet. De zon is in kimono, het licht gefilterd tot damp. De plas is verlaten op één dobberende roeiboot na. Vier roeiers, ze voeren niets uit, ze hangen achterover. Geef ze ongelijk, dit licht is een zegen voor het oog.

Eigenlijk is dit water het besluit van de route. Maar wij doen het lekkerste eerst, heeft man besloten. We beginnen met de lus over de landtong, over een pad door de weelde van het natuurgebiedje ‘Spiegelplas’. Groot hoefblad bedekt met zijn groene olifantsoren de oevers, haagwinde woekert de boel bij elkaar. Alles wat hier groeit, is vervlochten.

We steken terug naar het beginpunt. Het dorpsplein. Op pad dan maar.

Man had gelijk. Wat een wandelduffe weg. Noodzakelijk, om Nederhorst den Berg te verlaten, alleen acceptabel met de Spiegelplas in herinnering. Gauw verder.

Ha, we gaan de polder in. Smakelijk ruim. Boven de bomen in de verte deelt een vinnig torenspitsje een dolkstoot uit. Een meeuw speelt voor hangglider, een reiger vliegt voorbij met opgetrokken schouders. Zwaluwen suizen laag over de sloten en de schapenruggen. Langs de wallekanten bloeien de prachtige roze zwanenbloemen, ze doen me denken aan ontploffende suikerspinnen.

Daar schommelt de Vecht. Een pontje, eigenlijk een gemotoriseerde vlonder, zet ons over, zodat we even de Nigtevechtse straatjes kunnen zien. En hij brengt ons weer terug, zodat we verder kunnen met de weg langs Vecht.

Die Vecht met zijn woonarken kan me wat. Ertegenover lonkt weer de polder, weerspannig onder het grijze permanent van de wolken.

Deze route bevat verrukkelijke stukken, maar ook nogal wat zeurpad, langs een vakantiepark dat niet meer ophoudt, en door doorsnee dorpsstraten. Geeft niet. Ik zie ooievaars nestelen. En een meerkoet die, bij gebrek aan handen, een waterlelieblad gebruikt als bord om een mossel uit zijn schelp te kunnen pikken.

Informatie, routekaartjes, gps-punten en foto’s via nrc.nl/weekblad