Opinie

Mien her(t)’n

We lopen in de avondschemering de weg af. Rechts maïs met manshoge groene stengels. Links bos in ontwikkeling. We speuren langs de randen van het bos. In de bocht van de weg staat een auto. Daarnaast zit een man op een witte tuinstoel. Een ultieme bermtoerist? We keren om en laten hem met rust. Halverwege

We lopen in de avondschemering de weg af. Rechts maïs met manshoge groene stengels. Links bos in ontwikkeling. We speuren langs de randen van het bos. In de bocht van de weg staat een auto. Daarnaast zit een man op een witte tuinstoel. Een ultieme bermtoerist? We keren om en laten hem met rust. Halverwege de terugweg komt de auto langzaam langs en vanuit het raam klinkt: „Oe hebt mien her(t)’n wegjoagd”. Het is de man van de stoel. Een hertenspotter. Net als wij. Ik bied oprecht excuus aan en voeg toe: „Tja, wij komen uit de stad”. Maar dat had hij allang begrepen.

Ellen Jansen