Tegen Duitsland

Nederland wordt wereldkampioen. Of wordt ‘eigenlijk’ wereldkampioen. Dat is een feestelijke gedachte net vóór de vakantie. Dat zit zo:

Duitsland speelt fris en vrolijk voetbal. Met zes jonge spelers, die vorig jaar nog in de jeugd voetbalden. Als Schweinsteiger door de Argentijnse verdedigingslinies wervelt en vervolgens de bal afspeelt naar Arne Friedrich om hem weergaloos te laten scoren, dan zien we een middenvelder en een verdediger als speelse veulens in vijandig strafschopgebied. Friedrich is centrale verdediger en had nog nooit een goal gemaakt in het nationale elftal.

Hoezo, Ordnung muss sein, hoezo degelijkheid en volharding?

We zien Hollands totaalvoetbal. Alle Nederlandse deskundigen die op kosten van de Nederlandse belastingbetaler Zuid-Afrika komen binnengevlogen, zeggen ook elke avond in die eindeloze babbelprogramma’s dat de Duitsers het van Nederland hebben geleerd. Ze hebben goed rondgekeken in Zeist en omstreken, en nu kunnen ze het zelf. Als iemand dat zegt, knikt de rest aan tafel steeds instemmend, tevreden, en het maakt kennelijk ook een beetje trots. Het zijn onze jongens dan wel niet, maar toch onze studenten.

Het Duitse team opent Nederlandse ogen. Het heeft een moderne trainer, het elftal is een afspiegeling van het moderne multiculturele Duitsland. Met spelers uit Oost-Europa, uit Afrika, uit Turkije. En uit Duitsland. Met namen als Kroos, Khedira, Özil, Boateng.

Het nieuwe gezicht van Duitsland zie je – maar dat is minder spannend – ook terug in het Duitse kabinet. Een vrouw is er bondskanselier. Een homo is er minister van Buitenlandse Zaken en hij neemt zijn partner ook mee naar het Midden-Oosten en Azië. Het is dermate vanzelfsprekend en geaccepteerd dat amper iemand het er zelfs maar over heeft.

Een geadopteerde Zuid-Koreaan is minister van Gezondheid, en je kunt hem in Berlijn met een rugzak in plaats van een aktentas naar zijn kantor zien lopen. En hij wenst ook maar tijdelijk in de politiek te zitten, want er is meer in het leven.

Een dynamische vrouw met vijf kinderen zit op Sociale Zaken, ze heeft de christen-democratie wakker geschud met een radicaal nieuwe kijk op emancipatie en gezin.

Een jonge alleenstaande vrouw heeft de portefeuille Gezinszaken. Een man met een dwarslaesie in een rolstoel is minister van Financiën.

En om het beeld compleet te maken: een internationaal geverseerde jongeman uit een oud adellijk geslacht is minister van Defensie. Kortom, een beeld van veelzijdige emancipatie.

Modern is Duitsland zelfs in de aanpassing van de samenleving aan de eisen van de globalisering. Daar is de laatste jaren veel werk van gemaakt en het land staat er flexibeler voor dan alle bezorgde geluiden in Duitse praatprogramma’s soms wel suggereren. Sterker nog, de zogenaamde Harz-IV hervormingen van werkloosheid en bijstand zijn inmiddels zo draconisch te noemen dat het mensen met pech in onaanvaardbare armoede stort. (Het Hooggerechtshof heeft inmiddels aan de bel getrokken, trouwens.)

Dat alles is de meeste mensen waarschijnlijk ontgaan, maar ineens zien we een ander Duitsland. Dankzij elf jongens en een coach in Zuid-Afrika.

En wat een wereld van verschil met 1974, 1988, 1998. Willem van Hanegem speelde in de finale tegen Duitsland ook nog om af te rekenen met de oorlogstrauma’s van zijn vader. Dat was in die dagen een vrij populaire houding. Ronald Koeman liet zijn broek richting de Duitse tribunes zakken. Frank Rijkaard spuugde Rudi Völler in zijn nek. Al die frustraties van een klein land met een groot verleden en met een grote buur moesten een uitweg vinden. Het bracht niet steeds de beschaafde kanten van de mensheid naar de oppervlakte. Bovendien, Oranje was geniaal, Duitsland stond slechts voor Kampfgeist, nou en als je dat op zijn Duits uitsprak, dan wist je het wel.

Nu noemen we het Duitse team gemakshalve een verlengstuk van Hollandse voetbalvindingrijkheid. Een genot om naar te kijken, zeiden onze deskundigen zelfs een aantal keren.

Die 21-jarige spits Thomas Müller? Ach, een bewijs van het genie van Louis van Gaal, die de jongen uit het jeugdelftal haalde en dit seizoen in de spits van Bayern liet floreren. En de slungelachtige Bastian Schweinsteiger? Dankzij Louis van Gaal omgetoverd tot een geniale middenvelder.

Hollandse school, kortom. Dus hoe het zondag ook afloopt, wij winnen. En zo niet, dan hebben we hebben eigenlijk ook gewonnen. Deskundigen noemen dat een ideale uitgangspositie.

Overigens, mocht het Spanje van Iniesta vanavond de Duitsers uit de finale gooien, rest mij slechts één suggestie: dit stukje ongelezen laten.

Wilt u reageren? Dat kan online via nrc.nl/knapen. Vermeld altijd uw volledige naam.