Oud sirenegevoel en nieuwe sociale druk

Het was er weer, gisteren: het sirenegevoel. Op de eerste maandag van de maand klokslag twaalf voel je je als een kind geborgen door Vadertje Staat. Ik associeer het geluid met eeuwigdurende zomers uit mijn jeugd, maar in nrc.next schreef een lezer dat hij er altijd van schrikt, omdat er op dat moment net zo goed echt een ramp kan plaatshebben. Tja, het is niet uitgesloten, maar het verschil in beleving is frappant. Zou Maurice de Hond niet ons sirenegevoel eens kunnen peilen in plaats van de politieke stemming in het land? Zijn bevinding dat de PVV nu als grootste uit de stembus zou komen, pakt uit als een dreigement. Misschien dat Radio 1 daarom gisteren in het overzicht van andere media weblog GeenStijl citeerde. Dat had geschreven dat informateur Tjeenk Willink, grondlegger van Paars I, Nederland nu ook Paars Plus „door de strot” duwde. Opmerkelijk dat Radio 1 dit aanhaalde. Niet alleen ging het slechts om een mening, GeenStijl is kennelijk ook even salonfähig als de kranten waarvan de koppen gesneld werden.

Het verbaasde me, hoewel ik GeenStijl graag lees. Het weblog doet op zijn beste momenten denken aan het Franse satirische weekblad Le Canard Enchaîné , dat gedegen informatie koppelt aan een zo tendentieus mogelijke stijl. Er zou een studie te maken zijn van de filmpjes die het opneemt in de rubriek dumpert.nl. Er wordt altijd gewezen op de vergrovende invloed, maar er is net zo goed een corrigerend effect. Sociale controle, maar dan op het net. Laatst was er een filmpje van een onverlaat die triomfantelijk over de kap van een politie-auto stond te wateren. Zo, dat solliciteert lekker, de rest van je leven, schreef de redactie. Een volgende laat het uit zijn hoofd. „Weggejorist” schrijft, onvermijdelijk, één van de ‘reaguurders’. De reacties op GeenStijl verdienen óók een studie.

De BBC zond gisteren de eerste aflevering uit van Antiques Master, waarin gestreden wordt om de titel van beste antiekkenner van Groot-Brittannië. De belofte is gekleurd, want het gaat niet om professionele kenners, maar om hobbyisten met een speciale belangstelling voor één gebied.

De formule, die de Nederlandse televisie net als de Antiques Roadshow (Tussen Kunst & Kitsch) zó kan overnemen, heeft vaart: in een half uur vallen drie van de vier kandidaten af, in vier rondes. Eerst moeten ze vijf voorwerpen rangschikken naar ouderdom. Dan is het raden naar de functie van een ‘mystery object’. Daarna de opdracht om, in hun specialisme, het oudste, het duurste en het vervalste voorwerp te selecteren. Tot slot een vragenronde, met een rode knop. Presentatrice Sandi Toksvig zegt soms: „Golly!” In de Nederlandse pendant wordt dat „Tjeempie!”