Oranje fladderjurkjes

Waar Noordhollands Duinreservaat tussen Egmond-Binnen en Egmond aan Zee. Variatie op route uit Duinweg, een uitgave van de Nederlandse Wandelsport Bond.

Afstand 15 km

Dit is de grond van de duinen en de grijze duindoorns. Maar bloemen zijn toegestaan, ze stippen de velden aan de rand van het duingebied aan, bijen zoemen om hun kelken. Boterbloemen zijn mooi, de violette brunel is lief (ook omdat hij bekendstaat als ‘bijenkorfje’) en ik houd van de klaprozen, lonkend in hun vulgair oranje fladderjurkjes.

Een weifelende wind doorbreekt de hitte die de zon afvuurt uit een strakgespannen blauwe hemel (die paar stapelwolken kunnen de pot op).

„Mijn oren zijn zonnecollectoren”, stelt man vast.

Het heuvelende pad brengt naar een dennenbos. De dennenappels liggen voor mijn voeten verspreid of iemand over hun constellatie heeft nagedacht. Ze plattrappen is prettig, een beetje wandelaar kent de sensatie van die kleine knars.

Braamstruiken zorgen voor deining onder de dennen. Zonlicht en de schaduw en de groentinten echoën het patroon van de camouflagekleding uit de dumpshop. Allerlei kevers amuseren zich in het warme zand, tussen oude dennennaalden en restjes schors.

Het bos houdt op. De duinen beginnen weer, met valleien van jewelste. Ze zijn spits begroeid met kruipgewas en uitgebeten hout, maar ook versierd met duinrozen, roze met een groot geel hart. Insecten zoemen om mijn hoofd, klinkend als kleine straaljagers – hun geluid zwelt aan en ineens is het weg.

De duinhellingen worden hoger, de kommen dieper. Dan rijgen de heuvels zich aaneen tot een wal.

Daarachter ligt de zee. En die zee is vandaag mooi alsof hij pas gepoetst is, met lichte schuimgolfjes op het donker en een zijdezachte vloedlijn. Ver op zee blikkeren de stemvorkjes van een windmolenpark.

Achter de duinovergang leunt het strand achterover. Badgasten scharrelen langs de krullende branding, hun kinderen bouwen forten. Grote mantelmeeuwen staan te controleren, de rode stip onderop hun snavelpunt is een medaille voor bewezen overmoed.

Na een volmaakte strandwandeling heb ik niet terug van de vette drukte van Egmond aan Zee. Ik gruw en vergeet me te verbazen over de pracht van de duinen, direct achter de huizen. Een duinkonijn ziet me. Het gaat zitten en stampt me tot de orde met een achterpoot: pok... pok... pok...

Informatie, routekaartje, gps-punten en foto’s via nrc.nl/weekblad